|
| |
Kodeks postępowania karnego
 |
Dział XIII. Postępowanie w sprawach karnych
ze stosunków międzynarodowych
|
Dział
XIII. Postępowanie w sprawach karnych ze stosunków międzynarodowych
Rozdział 61. Immunitety osób należących do przedstawicielstw dyplomatycznych i
urzędów konsularnych państw obcych
Art. 578 [Immunitet dyplomatyczny] Nie podlegają orzecznictwu polskich sądów
karnych:
1) uwierzytelnieni w Rzeczypospolitej Polskiej szefowie przedstawicielstw
dyplomatycznych państw obcych,
2) osoby należące do personelu dyplomatycznego tych przedstawicielstw,
3) osoby należące do personelu administracyjnego i technicznego tych
przedstawicielstw,
4) członkowie rodzin osób wymienionych w pkt 1-3, jeżeli pozostają z nimi we
wspólnocie domowej,
5) inne osoby korzystające z immunitetów dyplomatycznych na podstawie ustaw,
umów lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych.
Art. 579 [Immunitet konsularny] § 1. Nie podlegają orzecznictwu polskich sądów
karnych w zakresie czynności pełnionych podczas i w związku z wykonywaniem ich
funkcji urzędowych, a na zasadzie wzajemności w pozostałym zakresie:
1) kierownicy urzędów konsularnych i inni urzędnicy konsularni państw obcych,
2) osoby zrównane z nimi na podstawie umów lub powszechnie uznanych zwyczajów
międzynarodowych.
§ 2. Kierownik urzędu konsularnego oraz inni urzędnicy konsularni państw obcych
podlegają zatrzymaniu lub tymczasowemu aresztowaniu jedynie w razie zarzutu
popełnienia zbrodni. O ich zatrzymaniu lub tymczasowym aresztowaniu zawiadamia
się niezwłocznie Ministra Spraw Zagranicznych. § 3. Poza wypadkiem określonym w
§ 2 osoby te mogą być pozbawione wolności tylko w wykonaniu prawomocnego wyroku
sądu polskiego.
Art. 580 [Zrzeczenie się] § 1. Przepisów art. 578 i 579 nie stosuje się, gdy
państwo wysyłające zrzeknie się w sposób wyraźny immunitetu w stosunku do osoby
wymienionej w tych przepisach.
§ 2. W stosunku do funkcjonariuszy organizacji międzynarodowych korzystających z
immunitetu o zrzeczeniu, o którym mowa w § 1, rozstrzyga właściwa organizacja
międzynarodowa.
Art. 581 [Świadek i biegły] § 1. Osoby wymienione w art. 578 nie są obowiązane
do składania zeznań w charakterze świadka lub do występowania w charakterze
biegłego lub tłumacza; można jednak zwrócić się o wyrażenie przez te osoby zgody
na złożenie zeznań albo na wystąpienie w charakterze biegłego lub tłumacza.
§ 2. W razie wyrażenia zgody, o której mowa w § 1, wezwania doręczone tym osobom
nie mogą zawierać zagrożenia stosowaniem środków przymusu, a w razie
niestawiennictwa na wezwanie lub odmowy złożenia zeznań nie można wobec nich
stosować tych środków.
Art. 582 [Odesłanie] § 1. Do osób wymienionych w art. 579 stosuje się
odpowiednio art. 581, jeżeli okoliczności, których zeznania lub opinie mają
dotyczyć, związane są z wykonywaniem przez te osoby funkcji urzędowych lub
służbowych, a na zasadzie wzajemności także w zakresie innych okoliczności.
§ 2. Osoby wymienione w art. 578 i 579 nie są obowiązane do przedstawienia
korespondencji i dokumentów odnoszących się do tych funkcji.
Art. 583 [Przeszukanie pomieszczeń] § 1. Przeszukania pomieszczeń
przedstawicielstwa dyplomatycznego można dokonać tylko za zgodą szefa tego
przedstawicielstwa lub osoby czasowo pełniącej jego funkcje.
§ 2. Do przeszukania pomieszczeń konsularnych konieczna jest zgoda kierownika
urzędu konsularnego lub osoby czasowo pełniącej jego funkcje albo szefa
przedstawicielstwa dyplomatycznego.
Art. 584 [Wyłączenie stosowania] Przepisów art. 578-583 nie stosuje się do osób
w nich wymienionych, w zakresie czynności nie pełnionych podczas i w związku z
wykonywaniem ich funkcji urzędowych, jeżeli są obywatelami polskimi lub mają w
Rzeczypospolitej Polskiej stałe miejsce zamieszkania.
Rozdział
62. Pomoc prawna i doręczenia w sprawach karnych
Art. 585 [Zakres pomocy] W drodze pomocy prawnej mogą być dokonywane niezbędne
czynności postępowania karnego, a w szczególności:
1) doręczanie pism osobom przebywającym za granicą lub instytucjom mającym
siedzibę za granicą,
2) przesłuchiwanie osób w charakterze oskarżonych, świadków lub biegłych,
3) dokonywanie oględzin oraz przeszukiwanie pomieszczeń, innych miejsc i osób,
zajęcie przedmiotów i wydawanie przedmiotów tych za granicę,
4) wzywanie osób przebywających za granicą do osobistego dobrowolnego
stawiennictwa przed sądem lub prokuratorem w celu przesłuchania świadka lub
konfrontacji, jak również doprowadzanie w tym celu osób pozbawionych w tym
czasie wolności,
5) udostępnianie akt i dokumentów oraz informacji o karalności oskarżonych,
6) udzielanie informacji o prawie.
Art. 586 [Obywatelstwo polskie] § 1. O doręczenie pisma przebywającej za granicą
osobie, która ma obywatelstwo polskie, lub o przesłuchanie takiej osoby w
charakterze oskarżonego, świadka lub biegłego sąd lub prokurator zwraca się do
polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego.
§ 2. W razie niemożności dokonania czynności w sposób określony w § 1, można
zwracać się o dokonanie tych czynności do sądu, prokuratury lub innego
właściwego organu państwa obcego. W wypadku przeszukania, zajęcia i wydania
przedmiotu należy do wniosku dołączyć odpis postanowienia sądu lub prokuratora
nakazującego przeprowadzenie tej czynności w danej sprawie.
Art. 587 [Odczytywanie protokołów] Sporządzone na wniosek polskiego sądu lub
prokuratora protokoły oględzin, przesłuchań osób w charakterze oskarżonych,
świadków, biegłych lub protokoły innych czynności dowodowych, dokonanych przez
sądy lub prokuratorów państw obcych albo organy działające pod ich nadzorem,
mogą być odczytywane na rozprawie na zasadach określonych w art. 389, 391 i 393,
jeżeli sposób przeprowadzenia czynności nie jest sprzeczny z zasadami porządku
prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 588 [Udzielanie pomocy] § 1. Sądy i prokuratorzy udzielają pomocy prawnej
na wniosek sądów i prokuratorów państw obcych.
§ 2. Sąd i prokurator odmawiają udzielenia pomocy prawnej i przekazują odmowę
właściwym organom obcego państwa, jeżeli żądana czynność byłaby sprzeczna z
zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej albo naruszałaby jej
suwerenność. § 3. Sąd i prokurator mogą odmówić udzielenia pomocy prawnej,
jeżeli:
1) wykonanie żądanej czynności nie należy do zakresu działania sądu lub
prokuratora według prawa polskiego,
2) państwo, od którego wniosek o udzielenie pomocy prawnej pochodzi, nie
zapewnia w tym zakresie wzajemności,
3) wniosek dotyczy czynu, który nie jest przestępstwem według prawa polskiego.
§ 4. Do czynności procesowych, dokonywanych na wniosek sądu lub prokuratora
państwa obcego, stosuje się ustawy polskie. Należy jednak uczynić zadość
życzeniu tych organów, aby przy dokonaniu czynności zastosowano szczególny tryb
postępowania lub szczególną formę, jeżeli nie jest to sprzeczne z zasadami
porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej. § 5. Koszty udzielania pomocy
prawnej ustala się zgodnie z art. 616-619.
Art. 589 [Quasi list żelazny] § 1. Wezwany z zagranicy świadek lub biegły nie
będący obywatelem polskim, który stawi się dobrowolnie przed sądem, nie może być
ani ścigany ani zatrzymany, ani też tymczasowo aresztowany z powodu przestępstwa
będącego przedmiotem danego postępowania karnego i jakiegokolwiek innego
przestępstwa popełnionego przed przekroczeniem polskiej granicy państwowej. Nie
może być także w stosunku do niego wykonana kara orzeczona za takie
przestępstwo.
§ 2. Świadek lub biegły traci ochronę przewidzianą w § 1, jeżeli nie opuści
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, chociaż mógł to uczynić, w ciągu 7 dni od
czasu, gdy sąd oznajmił mu, że obecność jego stała się zbędna. § 3. Wezwanemu
świadkowi lub biegłemu przysługuje zwrot kosztów podróży i pobytu oraz zwrot
utraconego zarobku, a biegłemu - wynagrodzenie za sporządzenie opinii. § 4. W
wezwaniu doręczonym świadkowi lub biegłemu stale przebywającemu za granicą
należy zamieścić pouczenie o treści przepisów § 1-3. Nie należy natomiast
zamieszczać zagrożenia stosowaniem środków przymusu z powodu niestawiennictwa.
Art. 589a [Przesłuchanie pozbawionego wolności w innym kraju] § 1. Wobec osoby
pozbawionej wolności na terytorium państwa obcego, czasowo wydanej w celu
złożenia zeznań w charakterze świadka lub dokonania z jej udziałem innej
czynności procesowej przed polskim sądem lub prokuratorem, sąd okręgowy miejsca
wykonania czynności zarządza umieszczenie osoby wydanej w polskim zakładzie
karnym lub areszcie śledczym na czas jej pobytu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, nieprzekraczający jednak czasu pozbawienia wolności określonego w
państwie wydającym.
§ 2. Na postanowienie sądu zażalenie nie przysługuje.
Art. 589b [Powołanie zespołu śledczego] § 1. Pomoc prawna w postępowaniu
przygotowawczym między polskimi organami uprawnionymi do prowadzenia tego
postępowania oraz właściwymi organami państwa członkowskiego Unii Europejskiej
lub innego państwa, jeżeli pozwala na to umowa międzynarodowa, której
Rzeczpospolita Polska jest stroną, albo na zasadach wzajemności, może także
polegać na wykonywaniu czynności śledztwa w ramach wspólnego zespołu śledczego,
zwanego dalej "zespołem".
§ 2. Zespół powołują, w drodze porozumienia, Prokurator Generalny oraz właściwy
organ państwa, o którym mowa w § 1, zwanego dalej "państwem współpracującym", na
potrzeby określonego postępowania przygotowawczego, na czas oznaczony. § 3.
Porozumienie o powołaniu zespołu powinno określać:
1) przedmiot, cel, miejsce i okres współpracy,
2) skład zespołu, ze wskazaniem osoby kierującej,
3) zadania poszczególnych członków zespołu.
§ 4. W porozumieniu o powołaniu zespołu można zastrzec możliwość dopuszczenia do
prac w zespole, w określonych warunkach, przedstawiciela instytucji
międzynarodowej powołanej do zwalczania przestępczości. § 5. Okres współpracy w
ramach zespołu, wskazany w porozumieniu o powołaniu zespołu, może być
przedłużony na dalszy czas oznaczony, niezbędny do osiągnięcia celu tej
współpracy; przedłużenie wymaga zgody wszystkich stron porozumienia.
Art. 589c [Zespół polski] § 1. Zespół, w ramach którego współpraca odbywa się na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwany dalej "zespołem polskim", można
powołać w szczególności, gdy:
1) w toku prowadzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postępowania
przygotowawczego w sprawie o przestępstwo o charakterze terrorystycznym, handlu
ludźmi, obrotu środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi lub ich
prekursorami albo o inne ciężkie przestępstwo ujawniono, że sprawca działał lub
następstwa jego czynu wystąpiły na terytorium innego państwa i zachodzi potrzeba
wykonania czynności śledztwa na terytorium tego państwa lub z udziałem jego
organu,
2) prowadzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postępowanie
przygotowawcze pozostaje w związku przedmiotowym lub podmiotowym z postępowaniem
przygotowawczym o przestępstwo wymienione w pkt 1, prowadzonym na terytorium
innego państwa i zachodzi potrzeba wykonania większości czynności śledztwa w obu
postępowaniach na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 2. Pracami zespołu polskiego kieruje polski prokurator. § 3. W skład zespołu
polskiego mogą wchodzić inni polscy prokuratorzy i przedstawiciele innych
organów uprawnionych do prowadzenia śledztwa oraz funkcjonariusze właściwych
organów państwa współpracującego, zwani dalej "funkcjonariuszami delegowanymi".
§ 4. Do czynności w postępowaniu przygotowawczym wykonywanych w ramach zespołu
polskiego stosuje się przepisy prawa krajowego, z zastrzeżeniem § 5-8 oraz art.
589e. § 5. Funkcjonariusze delegowani mogą być obecni przy wszystkich
czynnościach procesowych wykonywanych w ramach zespołu polskiego, chyba że w
szczególnym wypadku, uzasadnionym potrzebą ochrony ważnego interesu
Rzeczypospolitej Polskiej lub praw jednostki, osoba kierująca tym zespołem
zarządzi inaczej. § 6. Za zgodą stron porozumienia o utworzeniu zespołu
polskiego osoba kierująca tym zespołem może powierzyć funkcjonariuszowi
delegowanemu wykonanie określonej czynności śledztwa, z wyłączeniem wydawania
postanowień przewidzianych w niniejszym kodeksie. W takim wypadku w czynności
uczestniczy polski członek zespołu i sporządza z niej protokół. § 7. Jeżeli
zachodzi potrzeba wykonania czynności śledztwa na terytorium państwa
współpracującego, z wnioskiem o pomoc prawną zwraca się do właściwej instytucji
lub organu funkcjonariusz delegowany przez to państwo. Do sporządzonych w
wykonaniu tego wniosku protokołów stosuje się odpowiednio przepis art. 587. § 8.
W granicach określonych w porozumieniu o powołaniu zespołu polskiego
przedstawicielowi instytucji międzynarodowej, o którym mowa w art. 589b § 4,
przysługują uprawnienia określone w § 5.
Art. 589d [Delegowanie polskiego członka zespołu] § 1. Prokurator lub
przedstawiciel innego organu uprawnionego do prowadzenia śledztwa może być
delegowany do zespołu na terytorium innego państwa współpracującego w wypadkach
określonych przepisami państwa, na którego terytorium odbywa się współpraca
zespołu. O delegowaniu decyduje odpowiednio Prokurator Generalny albo inny
właściwy organ.
§ 2. Członkowi zespołu, o którym mowa w § 1, będącemu polskim prokuratorem
przysługują uprawnienia prokuratora państwa obcego określone w art. 588 § 1.
Przepisu art. 613 § 1 nie stosuje się. § 3. Instytucje i organy Rzeczypospolitej
Polskiej, inne niż prokurator, o którym mowa w § 2, udzielają niezbędnej pomocy
polskiemu członkowi zespołu, o którym mowa w § 1, w granicach i z zastosowaniem
przepisów prawa krajowego.
Art. 589e [Wykorzystanie informacji] § 1. Informacje uzyskane przez członka
zespołu w związku z udziałem w pracach zespołu, niedostępne w innym trybie dla
państwa, które go delegowało, mogą być wykorzystane przez właściwy organ tego
państwa także w celu:
1) przeprowadzenia postępowania karnego we własnym zakresie - za zgodą państwa
współpracującego, którego instytucja lub organ udzieliły informacji,
2) zapobiegnięcia bezpośredniemu, poważnemu zagrożeniu dla bezpieczeństwa
publicznego,
3) innym niż wymienione w pkt 1 i 2, jeżeli tak stanowi porozumienie o powołaniu
zespołu.
§ 2. Zgoda, o której mowa w § 1 pkt 1, może być cofnięta wyłącznie wtedy, gdy
wykorzystanie informacji mogłoby zagrażać dobru postępowania przygotowawczego
prowadzonego w państwie współpracującym, którego instytucja lub organ udzieliły
informacji, oraz w wypadku, w którym państwo to mogłoby odmówić wzajemnej
pomocy.
Art. 589f [Odpowiedzialność za szkodę] § 1. Za szkodę wyrządzoną przez członka
zespołu w związku z wykonywanymi czynnościami odpowiada państwo, które go
delegowało, na zasadach określonych w przepisach państwa, na którego terytorium
odbywała się współpraca zespołu.
§ 2. Jeżeli szkoda wyrządzona innej osobie jest następstwem działania lub
zaniechania członka zespołu delegowanego przez inne państwo współpracujące,
kwotę pieniężną stanowiącą równowartość odszkodowania tymczasowo wypłaca
poszkodowanemu właściwy organ państwa, na którego terytorium odbywała się
współpraca zespołu. § 3. W wypadku określonym w § 2 wypłacona kwota pieniężna
podlega zwrotowi organowi, który ją tymczasowo wypłacił, na jego wniosek.
Rozdział 63.
Przejęcie i przekazanie ścigania karnego
Art. 590 [Wniosek o przekazanie ścigania] § 1. W sprawie o przestępstwo
popełnione za granicą przez:
1) obywatela polskiego,
2) osobę mającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stałe miejsce
zamieszkania,
3) osobę, która odbywa lub będzie odbywać w Rzeczypospolitej Polskiej karę
pozbawienia wolności,
4) osobę, przeciwko której zostało wszczęte w Rzeczypospolitej Polskiej
postępowanie karne Minister Sprawiedliwości zwraca się, jeżeli wymaga tego
interes wymiaru sprawiedliwości, do właściwego organu państwa obcego z wnioskiem
o przekazanie ścigania albo może przyjąć taki wniosek od właściwego organu
państwa obcego.
§ 2. Przejęcie ścigania karnego uważa się za wszczęcie postępowania karnego
według prawa polskiego. § 3. Jeżeli przejęcie ścigania łączy się z przekazaniem
przez państwo obce tymczasowo aresztowanego, art. 598 stosuje się. § 4. Do
dowodów zebranych za granicą przed przejęciem ścigania stosuje się odpowiednio
art. 587, choćby czynności dowodowe nie były podjęte na wniosek polskiego sądu
lub prokuratora. § 5. Minister Sprawiedliwości zawiadamia właściwy organ państwa
obcego o sposobie prawomocnego zakończenia postępowania karnego.
Art. 591 [Przejęcie ścigania] § 1. W sprawie o przestępstwo, popełnione na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez cudzoziemca, Minister
Sprawiedliwości, z urzędu albo z inicjatywy sądu lub prokuratora, zwraca się,
jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości, do właściwego organu
państwa:
1) którego osoba ścigana jest obywatelem,
2) w którym osoba ścigana ma stałe miejsce zamieszkania,
3) w którym osoba ścigana odbywa lub będzie odbywała karę pozbawienia wolności,
4) w którym zostało wszczęte przeciwko osobie ściganej postępowanie karne - z
wnioskiem o przejęcie ścigania karnego albo może przyjąć taki wniosek od
właściwego organu państwa obcego.
§ 2. Jeżeli pokrzywdzonym jest obywatel polski, złożenie wniosku o przejęcie
ścigania może nastąpić tylko za jego zgodą, chyba że uzyskanie tej zgody nie
jest możliwe. § 3. Przed wystąpieniem z wnioskiem, o którym mowa w § 1, lub
rozstrzygnięciem takiego wniosku pochodzącego od organu państwa obcego właściwy
organ umożliwia osobie ściganej przebywającej na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej zajęcie stanowiska ustnie lub na piśmie w przedmiocie przejęcia
ścigania. § 4. W razie pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o przekazanie
ścigania dotyczącego osoby tymczasowo aresztowanej na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego
organu o niezwłoczne podjęcie czynności mających na celu wydanie i przekazanie
takiej osoby organom państwa obcego. Wraz z osobą przekazuje się akta sprawy, o
ile nie zostały one uprzednio przekazane wraz z wnioskiem. § 5. Minister
Sprawiedliwości zwraca się do właściwego organu państwa obcego o informację co
do sposobu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. § 6. Przekazanie
ścigania karnego uważa się za umorzenie postępowania karnego według prawa
polskiego; nie stoi to na przeszkodzie ponownemu postępowaniu karnemu w razie
bezpodstawnego zaniechania ścigania za granicą.
Art. 592 [Konsultacje] § 1. Jeżeli co do tego samego czynu tej samej osoby
wszczęto postępowanie karne w Rzeczypospolitej Polskiej i w państwie obcym,
Minister Sprawiedliwości przeprowadza konsultacje z właściwym organem państwa
obcego i - jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości - występuje z
wnioskiem o przejęcie albo przekazanie ścigania karnego. Przepisy art. 590 § 2-5
oraz art. 591 § 2-6 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Jeżeli na podstawie umowy międzynarodowej, której Rzeczpospolita Polska
jest stroną, wszczęto w Rzeczypospolitej Polskiej postępowanie karne o
przestępstwo popełnione za granicą, Minister Sprawiedliwości może wystąpić do
właściwego organu państwa obcego o przejęcie ścigania przez organy tego państwa
niezależnie od tego, czy w państwie obcym wszczęto ściganie co do tego samego
czynu. Przepisy art. 591 § 2, 5 i 6 stosuje się odpowiednio. § 3. W sprawie o
przestępstwo popełnione za granicą przez obywatela polskiego przebywającego za
granicą, jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości, Minister
Sprawiedliwości może wystąpić do właściwego organu państwa obcego o przejęcie
ścigania przez organy tego państwa. Przepisy art. 591 § 2, 5 i 6 stosuje się
odpowiednio.
Rozdział 64. Wystąpienie o wydanie lub przewóz osób ściganych lub skazanych
przebywających za granicą oraz o wydanie przedmiotów
Art. 593 [Zgłaszanie wniosków] Sądy i prokuratorzy zgłaszają za pośrednictwem
Ministra Sprawiedliwości wnioski o wydanie przez państwo obce osoby, przeciwko
której wszczęto postępowanie karne, o wydanie osoby w celu przeprowadzenia
postępowania sądowego lub wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, o
przewóz osoby ściganej lub skazanej przez terytorium państwa obcego oraz o
wydanie z terytorium państwa obcego dowodów rzeczowych lub przedmiotów
uzyskanych przez sprawcę w wyniku przestępstwa.
Art. 594 [Załączniki do wniosku] § 1. Do wniosku dołącza się odpis postanowienia
o tymczasowym aresztowaniu wraz z uzasadnieniem, wyjaśniającym okoliczności
faktyczne i podstawę prawną ścigania.
§ 2. W wypadku prawomocnego wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności
dołącza się zamiast postanowienia wymienionego w § 1 odpis tego wyroku. § 3.
Przepis art. 280 § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 595 [Wypadki nie cierpiące zwłoki] W wypadkach nie cierpiących zwłoki sąd
lub prokurator może zwrócić się bezpośrednio do właściwego organu państwa obcego
o tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie osoby, co do której ma być złożony
wniosek o wydanie, po czym niezwłocznie składa wniosek zgodnie z art. 593 i 594.
Art. 596 [Zastrzeżenia] Osoba wydana nie może być bez zgody państwa wydającego
ścigana, skazana ani pozbawiona wolności w celu wykonania kary za inne
przestępstwo popełnione przed dniem wydania niż to, w związku z którym nastąpiło
wydanie.
Art. 597 [Zastrzeżenia] W razie zastrzeżenia przy wydaniu, że w stosunku do
osoby wydanej orzeczone już kary będą wykonane tylko za te przestępstwa, co do
których nastąpiło wydanie, sąd, który prawomocnie orzekł w sprawie, wydaje w
razie potrzeby na posiedzeniu wyrok zmieniający orzeczenie w taki sposób, aby
kary były wykonywane tylko za te przestępstwa, co do których nastąpiło wydanie
sprawcy. Prokurator i osoba wydana mają prawo wziąć udział w posiedzeniu.
Przepis art. 451 stosuje się odpowiednio.
Art. 598 [Bieg terminu tymczasowego aresztowania] § 1. Terminy przewidziane w
art. 263 biegną w stosunku do osoby wydanej od chwili przejęcia tej osoby przez
właściwe organy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 2. Przepis art. 265 stosuje się także, gdy zatrzymanie nastąpiło za granicą.
Art. 599 [Wyłączenie ograniczeń] Jeżeli osoba wydana przez państwo obce nie
opuści bez usprawiedliwionej przyczyny terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
ciągu 45 dni od daty prawomocnego zakończenia postępowania, a w razie skazania -
od daty odbycia lub darowania kary, albo jeżeli po opuszczeniu terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej powróci na nie, ograniczeń wynikających z art. 596 i
597 nie stosuje się.
Art. 600 [Odpis wyroku] Po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie przeciwko
osobie wydanej przez państwo obce sąd przesyła odpis wyroku Ministrowi
Sprawiedliwości, który odpis ten przekazuje właściwemu organowi obcego państwa.
Przepis art. 157 § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 601 [Zwrot przedmiotów i dowodów rzeczowych] Przekazane przez państwo obce
przedmioty uzyskane w wyniku przestępstwa zwraca się, jeżeli przy ich wydaniu
zastrzeżono zwrot; podobnie należy postąpić z dowodami rzeczowymi.
Rozdział 65. Ekstradycja oraz przewóz osób ściganych albo skazanych lub wydanie
przedmiotów na wniosek państw obcych
Art. 602 [Tok czynności] § 1. Z zastrzeżeniem przepisów rozdziałów 65b i 66a,
ekstradycja jest wydaniem osoby ściganej albo skazanego, na wniosek państwa
obcego, w celach określonych w § 2.
§ 2. W razie złożenia przez organ państwa obcego wniosku o wydanie osoby
ściganej w celu przeprowadzenia przeciw niej postępowania karnego lub wykonania
orzeczonej co do niej kary albo środka zabezpieczającego, prokurator
przesłuchuje tę osobę i w miarę potrzeby zabezpiecza dowody znajdujące się w
kraju, po czym wnosi sprawę do właściwego miejscowo sądu okręgowego.
Art. 603 [Właściwość sądu] § 1. Sąd okręgowy wydaje na posiedzeniu postanowienie
w przedmiocie wniosku państwa obcego. Przed wydaniem postanowienia należy
umożliwić osobie ściganej złożenie wyjaśnień ustnie lub na piśmie, a w razie
wniosku o wydanie w celu przeprowadzenia postępowania karnego należy na
uzasadniony wniosek tej osoby przeprowadzić dowody znajdujące się w kraju.
§ 2. W posiedzeniu ma prawo wziąć udział obrońca. § 3. Jeżeli sąd wydał
postanowienie o niedopuszczalności wydania, wydanie nie może nastąpić. § 4. Na
postanowienie sądu w przedmiocie wydania przysługuje zażalenie. § 5. Sąd
przekazuje prawomocne postanowienie wraz z aktami sprawy Ministrowi
Sprawiedliwości, który po rozstrzygnięciu wniosku zawiadamia o tym właściwy
organ państwa obcego.
Art. 603a [Wniosek obcego państwa o zastosowanie tymczasowego aresztowania] § 1.
Jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak
stanowi, wniosek państwa obcego o zastosowanie tymczasowego aresztowania osoby
ściganej zastępuje wniosek o wydanie.
§ 2. W wypadku, o którym mowa w § 1, prokurator podczas przesłuchania informuje
osobę ściganą o możliwości wyrażenia przez nią zgody na wydanie lub zgody na
wydanie połączonej ze zrzeczeniem się korzystania z ograniczeń określonych w
art. 596 i 597. Jeżeli osoba ścigana wyrazi wolę złożenia takiego oświadczenia,
prokurator kieruje sprawę do sądu okręgowego, w którego okręgu prowadzi się
postępowanie. § 3. Sąd na posiedzeniu rozstrzyga o tymczasowym aresztowaniu
osoby ściganej, odbiera oświadczenie o wyrażeniu zgody na wydanie lub zgody na
wydanie połączonej ze zrzeczeniem się korzystania z ograniczeń określonych w
art. 596 i 597, a także wydaje postanowienie o dopuszczalności wydania. § 4.
Zgoda osoby ściganej oraz zrzeczenie, o którym mowa w § 2, nie mogą zostać
cofnięte, o czym poucza się osobę ściganą. § 5. Sąd niezwłocznie przekazuje
prawomocne postanowienie wraz z aktami sprawy Ministrowi Sprawiedliwości, który
rozstrzyga o wydaniu osoby. § 6. Jeżeli oświadczenie, o którym mowa w § 3, nie
zostało złożone lub sąd stwierdził, że zachodzi okoliczność określona w art. 604
§ 1, albo jeżeli posiedzenie zostało odroczone na czas przekraczający 7 dni,
stosuje się przepisy art. 602 § 2, art 603 i 605.
Art. 604 [Niedopuszczalność wydania] § 1. Wydanie jest niedopuszczalne, jeżeli:
1) osoba, której wniosek dotyczy, jest obywatelem polskim albo korzysta w
Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu,
2) czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo gdy ustawa uznaje, że czyn
nie stanowi przestępstwa albo że sprawca nie popełnia przestępstwa lub nie
podlega karze,
3) nastąpiło przedawnienie,
4) postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało
prawomocnie zakończone,
5) byłoby ono sprzeczne z polskim prawem,
6) zachodzi uzasadniona obawa, że w państwie żądającym wydania wobec osoby
wydanej może zostać orzeczona lub wykonana kara śmierci,
7) zachodzi uzasadniona obawa, że w państwie żądającym wydania osoba wydana może
zostać poddana torturom.
§ 2. Wydania można odmówić w szczególności, jeżeli:
1) osoba, której wniosek dotyczy, ma w Rzeczypospolitej Polskiej stałe miejsce
zamieszkania,
2) przestępstwo zostało popełnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo
na polskim statku wodnym lub powietrznym,
3) co do tego samego czynu tej samej osoby toczy się postępowanie karne,
4) przestępstwo podlega ściganiu z oskarżenia prywatnego,
5) według prawa państwa, które złożyło wniosek o wydanie, przestępstwo jest
zagrożone karą pozbawienia wolności do roku lub karą łagodniejszą albo orzeczono
taką karę,
6) przestępstwo, w związku z którym żąda się wydania, jest przestępstwem o
charakterze politycznym, wojskowym lub skarbowym,
7) państwo, które złożyło wniosek o wydanie, nie zapewnia wzajemności.
§ 3. W wypadkach wskazanych w § 1 pkt 4 i § 2 pkt 3 rozpoznanie wniosku o
wydanie można odroczyć do czasu ukończenia w Rzeczypospolitej Polskiej
postępowania karnego przeciwko tej samej osobie lub odbycia przez nią orzeczonej
kary albo jej darowania.
Art. 605 [Tymczasowe aresztowanie] § 1. Jeżeli wniosek o wydanie dotyczy
przestępstwa, którego sprawca podlega wydaniu, sąd okręgowy z urzędu lub na
wniosek prokuratora może wydać postanowienie o tymczasowym aresztowaniu osoby
ściganej; przepis art. 263 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Przed złożeniem wniosku o wydanie sąd może wydać postanowienie o
tymczasowym aresztowaniu ściganego na czas nie dłuższy niż 40 dni, jeżeli organ
państwa obcego zwraca się o to, zapewniając, że wobec tej osoby zapadł w tym
państwie prawomocny wyrok skazujący lub wydano decyzję o tymczasowym
aresztowaniu. § 3. Na postanowienie sądu w przedmiocie tymczasowego aresztowania
przysługuje zażalenie. § 4. O dniu tymczasowego aresztowania należy niezwłocznie
powiadomić Ministra Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej oraz
przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny albo organ ścigający
państwa obcego. § 5. Jeżeli dane zawarte we wniosku o wydanie są
niewystarczające i sąd lub prokurator zażądał ich uzupełnienia, a państwo obce
nie nadeśle w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania uzupełnienia wniosku
o wydanie organowi, który je zgłosił, potrzebnych dokumentów lub informacji,
postanowienie o tymczasowym aresztowaniu uchyla się. § 6. W razie odmowy
wydania, cofnięcia przez państwo obce wniosku o wydanie lub tymczasowe
aresztowanie albo w razie gdy organ państwa obcego zawiadomiony o czasie i
miejscu wydania żądanej osoby nie przejmuje jej w terminie 7 dni od ustalonego
dnia wydania, zarządza się zwolnienie tymczasowo aresztowanego, jeżeli nie jest
on pozbawiony wolności w innej sprawie.
Art. 606 [Zezwolenie na przewóz] § 1. Zezwolenia na przewóz osoby ściganej przez
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela Minister Sprawiedliwości. Przepisy
art. 594, 604 i 605 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Jeżeli podróż odbywa się drogą powietrzną i nie przewiduje się lądowania,
wystarczy powiadomienie Ministra Sprawiedliwości o przewożeniu osoby ściganej
nad terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 607 [Wydanie przedmiotów] § 1. Do rozstrzygania wniosków państwa obcego,
dotyczących wydania przedmiotów stanowiących dowody rzeczowe lub uzyskanych w
wyniku przestępstwa, właściwy jest prokurator lub sąd w zależności od tego, do
czyjego rozporządzenia przedmioty te zostały zdeponowane. Przepis art. 588 § 2 i
4 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Postanowienie o wydaniu przedmiotów powinno wymieniać rzeczy, które ulegają
wydaniu państwu obcemu, oraz wskazywać rzeczy podlegające zwrotowi po ukończeniu
postępowania karnego, prowadzonego przez organy państwa obcego.
Rozdział 65a. Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o
przekazanie osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania
Art. 607a [Europejski nakaz aresztowania] W razie podejrzenia, że osoba ścigana
za przestępstwo popełnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przebywa na
terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, właściwy miejscowo sąd
okręgowy, na wniosek prokuratora, może wydać europejski nakaz aresztowania,
zwany w niniejszym rozdziale "nakazem".
Art. 607b [Niedopuszczalność wydania] Wydanie nakazu jest niedopuszczalne:
1) w związku z prowadzonym przeciwko osobie ściganej postępowaniem karnym o
przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności do roku,
2) w celu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze do 4
miesięcy albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności na czas
nieprzekraczający 4 miesięcy.
Art. 607c [Forma nakazu] § 1. Nakaz powinien zawierać:
1) oznaczenie sądu występującego, ze wskazaniem jego adresu, numeru telefonu,
telefaksu i adresu poczty elektronicznej,
2) datę oraz miejsce wydania nakazu,
3) dane określające tożsamość i obywatelstwo osoby ściganej,
4) sygnaturę, rodzaj i treść prawomocnego albo podlegającego wykonaniu
orzeczenia sądu, w związku z którym nakaz został wydany,
5) przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu,
6) górną granicę ustawowego zagrożenia karą pozbawienia wolności przestępstwa, o
które toczy się postępowanie, lub wysokość orzeczonej kary pozbawienia wolności
albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności,
7) zwięzły opis stanu faktycznego sprawy,
8) wskazanie następstw czynu nieobjętych ustawowymi znamionami przestępstwa.
§ 2. Nakaz powinien zostać przetłumaczony na język urzędowy państwa wykonania
nakazu. § 3. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór
nakazu, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu członkowskiemu Unii
Europejskiej, do którego jest kierowany, danych niezbędnych do podjęcia
prawidłowej decyzji w przedmiocie przekazania osoby ściganej.
Art. 607d [Przekazanie nakazu państwu wykonania] § 1. Jeżeli miejsce pobytu
osoby ściganej jest znane, sąd okręgowy, który wydał nakaz, przekazuje go
bezpośrednio właściwemu organowi sądowemu państwa wykonania nakazu; odpis nakazu
przekazuje się Ministrowi Sprawiedliwości.
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy państwo wykonania nakazu
zwróciło się o przedstawienie dodatkowych informacji lub dokumentów.
Art. 607e [Dopuszczalność ścigania] § 1. Osoby przekazanej w wyniku wykonania
nakazu nie można ścigać za przestępstwa inne niż te, które stanowiły podstawę
przekazania, ani wykonać orzeczonych wobec niej za te przestępstwa kar
pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności.
§ 2. Sąd, który prawomocnie orzekł w sprawie, może zarządzić wykonanie kary
tylko za te przestępstwa, które stanowiły podstawę przekazania osoby ściganej. W
posiedzeniu sądu mają prawo wziąć udział prokurator i osoba ścigana. Przepis
art. 451 stosuje się odpowiednio. § 3. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli:
1) państwo wykonania nakazu złożyło oświadczenie o dopuszczalności ścigania lub
wykonania kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na
pozbawieniu wolności za wszystkie czyny popełnione przed przekazaniem, chyba że
organ sądowy tego państwa w orzeczeniu o przekazaniu postanowił inaczej,
2) osoba przekazana, pomimo takiej możliwości, nie opuściła terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej w ciągu 45 dni od dnia prawomocnego zakończenia
postępowania albo po opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na nie
powróciła,
3) nie została orzeczona kara pozbawienia wolności albo inny środek polegający
na pozbawieniu wolności,
4) postępowanie karne nie wiąże się ze stosowaniem wobec osoby ściganej środka
polegającego na pozbawieniu wolności,
5) czyn osoby ściganej jest zagrożony karą lub środkiem niepolegającymi na
pozbawieniu wolności,
6) osoba ścigana wyraziła zgodę na przekazanie i zrzekła się korzystania z prawa
określonego w § 1,
7) osoba ścigana, po jej przekazaniu, złożyła przed sądem właściwym do
rozpoznania sprawy oświadczenie o zrzeczeniu się korzystania z prawa określonego
w § 1 w odniesieniu do czynów popełnionych przed przekazaniem,
8) organ sądowy państwa wykonania nakazu, który przekazał osobę ściganą, na
wniosek sądu właściwego do rozpoznania sprawy, wyraził zgodę na ściganie lub
wykonanie kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na
pozbawieniu wolności za przestępstwa określone w pkt 1.
§ 4. Wniosek, o którym mowa w § 3 pkt 8, powinien zawierać informacje wymienione
w art. 607c § 1. Przepis art. 607c § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 607f [Zaliczenie na poczet kary] Na poczet orzeczonej lub wykonywanej kary
pozbawienia wolności zalicza się okres faktycznego pozbawienia wolności w
państwie wykonania nakazu w związku z przekazaniem.
Art. 607g [Przesłanie odpisu wyroku] Po prawomocnym zakończeniu postępowania
karnego przeciwko osobie ściganej lub wykonaniu wobec niej kary pozbawienia
wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności sąd właściwy do
rozpoznania sprawy przesyła odpis orzeczenia lub zawiadomienie o wykonaniu kary
albo innego środka do organu wymiaru sprawiedliwości państwa wykonania nakazu.
Art. 607h [Zajęcie przedmiotów] § 1. Sąd lub prokurator może wystąpić do organu
wymiaru sprawiedliwości państwa wykonania nakazu o zajęcie i przekazanie
przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa oraz przedmiotów, które
służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, także wtedy, gdy
wykonanie nakazu nie jest możliwe ze względu na śmierć lub ucieczkę osoby
ściganej.
§ 2. Przekazane przedmioty, o których mowa w § 1, zwraca się państwu wykonania
nakazu, jeżeli przy ich przekazaniu zastrzeżono zwrot lub gdy podlegają one
zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi, przebywającemu na
terytorium państwa wykonania nakazu.
Art. 607i [Dopuszczalność dalszego przekazania ściganego] § 1. Osoba ścigana,
która w wyniku przekazania znalazła się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
podlega dalszemu przekazaniu bez zgody państwa wykonania nakazu w związku z
przestępstwami popełnionymi przed przekazaniem, tylko wtedy, gdy:
1) pomimo takiej możliwości nie opuściła terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
ciągu 45 dni od dnia prawomocnego zakończenia postępowania albo po opuszczeniu
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na nie powróciła,
2) wyraziła zgodę na przekazanie do państwa innego niż państwo wykonania nakazu,
3) stosuje się do niej przepis art. 607e § 3 pkt 2, 6, 7 albo 8.
§ 2. Na dalsze przekazanie osoby ściganej, która w wyniku przekazania znalazła
się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wymagana jest zgoda właściwego
organu sądowego państwa wykonania nakazu, które przekazało tę osobę. Wniosek
właściwego sądu okręgowego o wyrażenie zgody na dalsze przekazanie powinien
zawierać informacje wymienione w art. 607c § 1. Przepis art. 607c § 2 stosuje
się odpowiednio. § 3. Na wydanie osoby ściganej, która w wyniku przekazania
znalazła się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wymagana jest zgoda
właściwego organu państwa wykonania nakazu, które przekazało tę osobę.
Art. 607j [Niewszczynanie postępowania wykonawczego] § 1. Jeżeli państwo
wykonania nakazu przekazało osobę ściganą pod warunkiem, że wykonanie kary
pozbawienia wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności
nastąpi w tym państwie, postępowania wykonawczego nie wszczyna się.
§ 2. W wypadku, o którym mowa w § 1, sąd właściwy do rozpoznania sprawy,
niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia, wydaje postanowienie o
przekazaniu skazanego do właściwego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w
celu wykonania orzeczonej kary albo innego środka polegającego na pozbawieniu
wolności. Odpis postanowienia wraz z odpisem orzeczenia podlegającego wykonaniu
przekazuje się właściwemu organowi sądowemu państwa wykonania nakazu.
Rozdział 65b. Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie
osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania
Art. 607k [Cele przekazania ściganego] § 1. Przekazanie z terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej osoby ściganej europejskim nakazem aresztowania,
zwanym w niniejszym rozdziale "nakazem europejskim", następuje w celu
przeprowadzenia przeciwko niej, na terytorium innego państwa członkowskiego Unii
Europejskiej, postępowania karnego lub wykonania orzeczonej kary pozbawienia
wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności.
§ 2. W razie otrzymania nakazu europejskiego prokurator przesłuchuje osobę,
której nakaz dotyczy, informując ją o treści nakazu europejskiego oraz o
możliwości wyrażenia zgody na przekazanie lub zgody na niestosowanie przepisu
art. 607e § 1, po czym wnosi sprawę do właściwego miejscowo sądu okręgowego. §
3. Nakaz europejski może być połączony z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego
aresztowania lub innego środka zapobiegawczego. § 4. Jeżeli odrębne przepisy
prawa polskiego stanowią, że ściganie osoby, wobec której wydano nakaz
europejski, jest uzależnione od zezwolenia właściwej władzy, przed skierowaniem
sprawy do sądu stosuje się przepis art. 13. § 5. Jeżeli jednocześnie z wydaniem
nakazu europejskiego państwo członkowskie Unii Europejskiej zwróciło się o
dokonanie przesłuchania osoby ściganej, osobę taką należy przesłuchać przed
rozpoznaniem nakazu. Przesłuchanie odbywa się w obecności osoby wskazanej w
nakazie europejskim. Przepis art. 588 § 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 607l [Orzekanie] § 1. W przedmiocie przekazania i tymczasowego aresztowania
sąd orzeka na posiedzeniu, w którym mają prawo wziąć udział prokurator i
obrońca.
§ 2. Jeżeli osoba ścigana wyrazi taką wolę, sąd przyjmuje od niej do protokołu
oświadczenie o zgodzie na przekazanie lub o zgodzie na niestosowanie przepisu
art. 607e § 1. Oświadczenie nie może być cofnięte, o czym należy pouczyć osobę
ściganą. § 3. Na postanowienie sądu w przedmiocie przekazania przysługuje
zażalenie. W wypadku, o którym mowa w § 2, zażalenie wnosi się w terminie 3 dni
od dnia ogłoszenia postanowienia. Przepisy art. 252 stosuje się odpowiednio.
Art. 607m [Postanowienie o przekazaniu; terminy] § 1. Postanowienie w
przedmiocie przekazania sąd wydaje w terminie 60 dni od dnia zatrzymania osoby
ściganej. Jeżeli osoba ścigana złożyła oświadczenie, o którym mowa w art. 607l §
2, termin ten wynosi 10 dni i biegnie od dnia złożenia oświadczenia.
§ 2. W szczególnie uzasadnionych wypadkach, gdy terminy określone w § 1 nie mogą
być dotrzymane, postanowienie w przedmiocie przekazania można wydać w terminie
kolejnych 30 dni od dnia upływu tych terminów. O opóźnieniu należy powiadomić
organ sądowy, który wydał nakaz europejski, podając przyczynę opóźnienia. § 3. W
wypadku, określonym w art. 607k § 4, terminy, o których mowa w § 1 i 2, biegną
od uzyskania zezwolenia na ściganie. Jeżeli bieg tych terminów już się
rozpoczął, ulega on zawieszeniu do czasu uzyskania zezwolenia.
Art. 607n [Przekazanie ściganego] § 1. Osobę ściganą, wobec której zapadło
prawomocne postanowienie o przekazaniu, przekazuje się właściwemu organowi
sądowemu państwa wydania nakazu europejskiego najpóźniej w terminie 10 dni od
dnia uprawomocnienia się postanowienia.
§ 2. Jeżeli przekazanie osoby ściganej w terminie określonym w § 1 nie jest
możliwe na skutek siły wyższej albo zagrożenia dla życia lub zdrowia tej osoby,
osobę ściganą, o której mowa w § 1, przekazuje się właściwemu organowi sądowemu
państwa wydania nakazu europejskiego w ciągu 10 dni od dnia upływu nowo
ustalonego terminu przekazania. § 3. Jeżeli państwo wydania nakazu europejskiego
nie przejmie osoby podlegającej przekazaniu w terminach, o których mowa w § 1
albo 2, zarządza się niezwłoczne zwolnienie tej osoby, jeżeli nie jest ona
pozbawiona wolności w innej sprawie.
Art. 607o [Odroczenie wykonania przekazania] Jeżeli przeciwko osobie ściganej
jest prowadzone w kraju postępowanie karne o inny czyn niż wskazany w nakazie
europejskim lub osoba ta ma odbyć w kraju za taki czyn karę pozbawienia
wolności, sąd, wydając postanowienie o przekazaniu, odracza jego wykonanie do
czasu zakończenia w kraju postępowania karnego lub do czasu wykonania w kraju
kary pozbawienia wolności.
Art. 607p [Przyczyny obligatoryjne odmowy wykonania nakazu] Odmawia się
wykonania nakazu europejskiego, jeżeli:
1) przestępstwo, którego dotyczy nakaz europejski, w wypadku jurysdykcji
polskich sądów karnych, podlega darowaniu na mocy amnestii,
2) w stosunku do osoby ściganej zapadło w innym państwie prawomocne orzeczenie
co do tych samych czynów oraz, w wypadku skazania za te same czyny, osoba
ścigana odbywa karę lub ją odbyła albo kara nie może być wykonana według prawa
państwa, w którym zapadł wyrok skazujący,
3) w stosunku do osoby ściganej zapadło prawomocne orzeczenie o przekazaniu do
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
4) osoba, której dotyczy nakaz europejski, z powodu wieku nie ponosi według
prawa polskiego odpowiedzialności karnej za czyny będące podstawą wydania nakazu
europejskiego.
Art. 607r [Przyczyny fakultatywne odmowy przekazania] § 1. Można odmówić
wykonania nakazu europejskiego, jeżeli:
1) przestępstwo będące podstawą wydania nakazu europejskiego, inne niż
wymienione w art. 607w, nie stanowi przestępstwa według prawa polskiego,
2) przeciwko osobie ściganej, której dotyczy nakaz europejski, toczy się w
Rzeczypospolitej Polskiej postępowanie karne o przestępstwo, które stanowi
podstawę nakazu europejskiego,
3) wobec osoby ściganej, w związku z czynem będącym podstawą wydania nakazu
europejskiego zapadło prawomocne orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania, o
umorzeniu postępowania lub inne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie,
4) według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie ścigania lub wykonania kary, a
przestępstwa, których to dotyczy, podlegały jurysdykcji sądów polskich,
5) nakaz europejski dotyczy przestępstw, które według prawa polskiego zostały
popełnione, w całości lub w części, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak
również na polskim statku wodnym lub powietrznym,
6) za czyn zabroniony, którego dotyczy nakaz europejski, w państwie wydania
nakazu europejskiego można orzec karę dożywotniego pozbawienia wolności albo
inny środek polegający na pozbawieniu wolności bez możliwości ubiegania się o
jego skrócenie.
§ 2. Przepisu § 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa z
powodu braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat,
podatków, ceł lub zasad obrotu dewizowego.
Art. 607s [Prawo azylu] § 1. Nie podlega wykonaniu nakaz europejski wydany w
celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu
wolności wobec osoby ściganej, będącej obywatelem polskim albo korzystającej w
Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu, jeżeli nie wyrazi ona zgody na
przekazanie.
§ 2. Można także odmówić wykonania nakazu europejskiego, jeżeli został on wydany
w celu, o którym mowa w § 1, a osoba ścigana ma miejsce zamieszkania lub stale
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. § 3. Odmawiając przekazania, z
przyczyn określonych w § 1 lub 2, sąd orzeka o wykonaniu kary albo środka,
orzeczonych przez organ sądowy państwa wydania nakazu europejskiego. § 4. W
postanowieniu, o którym mowa w § 3, sąd określa kwalifikację prawną czynu według
prawa polskiego. Sąd związany jest wymiarem orzeczonej kary. Jeżeli do nakazu
europejskiego nie dołączono dokumentów lub informacji niezbędnych do wykonania
kary na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sąd odracza posiedzenie i zwraca
się do właściwego organu państwa wydania nakazu europejskiego o nadesłanie
takich dokumentów lub informacji. § 5. Wykonanie kary odbywa się według
przepisów prawa polskiego.
Art. 607t [Przekazanie warunkowe] § 1. Jeżeli nakaz europejski został wydany w
celu ścigania osoby, która jest obywatelem polskim albo korzysta w
Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu, przekazanie może nastąpić pod
warunkiem, że osoba ta będzie odesłana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
po prawomocnym zakończeniu postępowania w państwie wydania nakazu europejskiego.
§ 2. W razie skazania osoby, o której mowa w § 1, na karę pozbawienia wolności
albo orzeczenia wobec niej innego środka polegającego na pozbawieniu wolności
stosuje się odpowiednio przepisy art. 607s § 3-5.
Art. 607u [Brak wezwania] Jeżeli nakaz europejski został wydany w celu wykonania
kary albo środka zabezpieczającego, orzeczonych zaocznie, a osoba ścigana nie
była wezwana do udziału w postępowaniu ani w inny sposób zawiadomiona o terminie
i miejscu rozprawy albo posiedzenia, przekazanie tej osoby może się odbyć tylko
wtedy, gdy organ, który wydał nakaz europejski, zapewni ją o możliwości
wystąpienia w państwie wydania nakazu europejskiego z wnioskiem o
przeprowadzenie z jej udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie.
Art. 607w [Brak kwalifikacji prawnej w Polsce] Okoliczność, że czyn nie jest
przestępstwem według prawa polskiego, nie stanowi przeszkody do wykonania nakazu
europejskiego, jeżeli dotyczy on czynu zagrożonego w państwie jego wydania karą
co najmniej 3 lat pozbawienia wolności albo czynu, za który może być orzeczony
co najmniej w tym samym wymiarze inny środek polegający na pozbawieniu wolności,
będącego przestępstwem:
1) udziału w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnianie
przestępstw,
2) o charakterze terrorystycznym,
3) handlu ludźmi,
4) przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego,
5) nielegalnego wytwarzania, przetwarzania, przemytu środków odurzających,
prekursorów, środków zastępczych lub substancji psychotropowych lub obrotu nimi,
6) nielegalnego obrotu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi lub
radioaktywnymi,
7) łapownictwa i płatnej protekcji,
8) oszustwa,
9) wprowadzania do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z
nielegalnych lub nieujawnionych źródeł,
10) fałszowania oraz obrotu fałszywymi pieniędzmi lub innymi środkami
płatniczymi,
11) przeciwko ochronie danych gromadzonych, przechowywanych, przetwarzanych lub
przekazywanych w systemie informatycznym,
12) przeciwko środowisku naturalnemu, w tym nielegalnego obrotu zagrożonymi
gatunkami zwierząt i roślin,
13) udzielenia pomocy w nielegalnym przekroczeniu granicy lub pobycie,
14) zabójstwa,
15) spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu,
16) nielegalnego obrotu organami i tkankami ludzkimi,
17) bezprawnego pozbawienia człowieka wolności,
18) uprowadzenia człowieka dla okupu,
19) wzięcia lub przetrzymywania zakładnika,
20) popełnionym z powodów narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych
albo ze względu na bezwyznaniowość,
21) rozboju z użyciem broni palnej lub groźby jej użycia,
22) wymuszenia rozbójniczego z użyciem broni palnej lub groźby jej użycia,
23) nielegalnego obrotu dobrami kultury,
24) sprzeniewierzenia cudzego mienia,
25) podrabiania oraz obrotu podrobionymi wyrobami,
26) fałszowania oraz obrotu sfałszowanymi dokumentami,
27) nielegalnego obrotu hormonami lub podobnymi substancjami,
28) obrotu kradzionymi pojazdami mechanicznymi,
29) zgwałcenia,
30) podpalenia,
31) należącym do właściwości Międzynarodowego Trybunału Karnego,
32) porwania statku wodnego lub powietrznego,
33) sabotażu.
Art. 607x [Łączne rozpoznanie nakazów] § 1. Jeżeli przed wydaniem w pierwszej
instancji postanowienia w przedmiocie przekazania wpłynie nakaz europejski
dotyczący tej samej osoby, wydany przez organ sądowy innego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, sąd rozpoznaje oba nakazy europejskie łącznie.
Orzekając o przekazaniu osoby ściganej do danego państwa, sąd bierze pod uwagę
okoliczności każdej ze spraw, wagę przestępstwa i miejsce jego popełnienia,
kolejność wydania nakazów europejskich oraz ich cele.
§ 2. Jeżeli kolejny nakaz europejski dotyczący tej samej osoby wpłynie po
wydaniu w pierwszej instancji postanowienia w przedmiocie poprzedniego nakazu
europejskiego, sąd odracza rozpoznanie kolejnego nakazu europejskiego do czasu
uprawomocnienia się tego postanowienia. § 3. W wypadku uchylenia przez sąd
odwoławczy postanowienia, o którym mowa w § 2, i przekazania nakazu
europejskiego do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji, stosuje się
odpowiednio przepisy § 1.
Art. 607y [Okoliczności zawieszenia i umorzenia] § 1. Jeżeli w stosunku do tej
samej osoby ściganej wpłynie nakaz europejski oraz wniosek o wydanie państwu
obcemu, po rozpoznaniu nakazu europejskiego sąd orzeka w przedmiocie
dopuszczalności jego wykonania oraz zawiesza postępowanie i zawiadamia o treści
postanowienia Ministra Sprawiedliwości.
§ 2. Jeżeli Minister Sprawiedliwości postanowi o wydaniu państwu obcemu osoby,
której dotyczy nakaz europejski, postępowanie w przedmiocie nakazu europejskiego
umarza się. W wypadku odmowy wydania sąd podejmuje zawieszone postępowanie i
wydaje postanowienie w przedmiocie przekazania.
Art. 607z [Wezwanie do uzupełnienia braków] § 1. Jeżeli informacje przekazane
przez państwo wydania nakazu europejskiego nie są wystarczające do podjęcia
decyzji w przedmiocie przekazania osoby ściganej, sąd wzywa organ sądowy, który
wydał nakaz europejski, do ich uzupełnienia we wskazanym terminie.
§ 2. W wypadku niedotrzymania terminu, o którym mowa w § 1, nakaz europejski
podlega rozpoznaniu w oparciu o informacje przekazane wcześniej.
Art. 607za [Właściwość sądu] § 1. Wniosek właściwego organu sądowego państwa
wydania nakazu europejskiego o zgodę na ściganie lub wykonanie kar pozbawienia
wolności albo środków polegających na pozbawieniu wolności za czyny popełnione
przed przekazaniem albo o zgodę na dalsze przekazanie osoby ściganej rozpatruje
sąd okręgowy, który orzekł o przekazaniu. Przepisy art. 607b, 607p, 607r, 607s §
1 i 2 oraz art. 607z stosuje się odpowiednio.
§ 2. W przedmiocie wniosku, o którym mowa w § 1, sąd orzeka w terminie 30 dni od
dnia otrzymania wniosku.
Art. 607zb [Zezwolenie na przewóz] § 1. Na wniosek państwa wykonania nakazu
europejskiego Minister Sprawiedliwości udziela zezwolenia na przewóz osoby
ściganej na podstawie nakazu europejskiego przez terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
§ 2. Wniosek o zezwolenie na przewóz, o którym mowa w § 1, powinien zawierać:
1) oznaczenie organu wnioskującego,
2) datę oraz miejsce wydania nakazu europejskiego,
3) dane określające tożsamość i obywatelstwo osoby ściganej,
4) przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu,
5) zwięzły opis stanu faktycznego sprawy.
§ 3. Jeżeli osoba ścigana jest obywatelem polskim albo korzysta w
Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu, zezwolenie, o którym mowa w § 1, można
wydać pod warunkiem, że osoba ta po zakończeniu postępowania zostanie przekazana
do wykonania kary pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu
wolności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. § 4. W wypadku korzystania z
drogi powietrznej bez planowanego lądowania, można poprzestać na powiadomieniu
Ministra Sprawiedliwości o przewożeniu osoby ściganej nad terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli jednak nastąpi nieprzewidziane lądowanie,
państwo wykonania nakazu europejskiego dostarcza niezwłocznie dane, o których
mowa w § 2; przepis § 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 607zc [Przekazanie właściwemu organowi] Jeżeli sąd, do którego został
skierowany nakaz europejski, nie jest właściwy do nadania mu biegu, przekazuje
go właściwemu organowi sądowemu i powiadamia o tym organ sądowy, który go wydał.
Rozdział 66. Przejęcie i przekazanie orzeczeń do wykonania
Art. 608 [Przejęcie obywatela polskiego] § 1. W razie prawomocnego skazania
obywatela polskiego przez sąd państwa obcego na karę pozbawienia wolności
podlegającą wykonaniu albo prawomocnego orzeczenia wobec obywatela polskiego
środka polegającego na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości może
wystąpić do właściwego organu tego państwa z wnioskiem o przejęcie skazanego
albo osoby, wobec której orzeczono środek, w celu wykonania kary pozbawienia
wolności lub środka w Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 2. W razie prawomocnego skazania przez sąd państwa obcego obywatela polskiego,
osoby mającej miejsce stałego pobytu, posiadającej mienie lub prowadzącej
działalność zawodową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na grzywnę lub w
razie prawomocnego orzeczenia wobec niej zakazu zajmowania określonego
stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej
działalności gospodarczej, zakazu prowadzenia pojazdów, przepadku albo środka
zabezpieczającego nie polegającego na pozbawieniu wolności, Minister
Sprawiedliwości może wystąpić do właściwego organu tego państwa z wnioskiem o
przejęcie orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej. § 3. Przed
wystąpieniem z wnioskiem, o którym mowa w § 1 lub 2, Minister Sprawiedliwości
zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie
dopuszczalności przejęcia orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 609 [Postanowienie o dopuszczalności] § 1. W razie otrzymania wniosku
państwa obcego o wykonanie wobec obywatela polskiego lub osoby mającej miejsce
stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnie orzeczonej
kary pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu wolności,
Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w
przedmiocie dopuszczalności przejęcia orzeczenia do wykonania na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 2. W razie otrzymania wniosku państwa obcego o wykonanie wobec obywatela
polskiego, osoby mającej miejsce stałego pobytu, posiadającej mienie lub
prowadzącej działalność zawodową w Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnie
orzeczonej grzywny, zakazu zajmowania określonego stanowiska, wykonywania
określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej, zakazu
prowadzenia pojazdów, przepadku albo środka zabezpieczającego nie polegającego
na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego sądu
o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności przejęcia orzeczenia do
wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej. § 3. Jeżeli orzeczenie, którego wniosek
dotyczy, nie jest prawomocne lub osoba objęta wnioskiem określonym w § 1 nie
jest obywatelem polskim lub nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
miejsca stałego pobytu, Minister Sprawiedliwości zwraca wniosek.
Art. 610 [Przekazanie cudzoziemca] § 1. W razie prawomocnego skazania
cudzoziemca przez sąd polski na karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu
albo prawomocnego orzeczenia wobec niego środka polegającego na pozbawieniu
wolności, Minister Sprawiedliwości może wystąpić do właściwego organu państwa,
którego skazany albo osoba, wobec której orzeczono środek, jest obywatelem, z
wnioskiem o przejęcie go w celu odbycia kary lub wykonania środka.
§ 2. Przed wystąpieniem z wnioskiem, o którym mowa w § 1, Minister
Sprawiedliwości zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w
przedmiocie dopuszczalności przekazania orzeczenia do wykonania za granicą. § 3.
W razie otrzymania wniosku państwa obcego o przejęcie cudzoziemca prawomocnie
skazanego przez sąd polski na karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu
albo wobec którego prawomocnie orzeczono środek polegający na pozbawieniu
wolności, Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego sądu o wydanie
postanowienia w przedmiocie dopuszczalności przekazania orzeczenia do wykonania
za granicą. § 4. W razie prawomocnego skazania przez sąd polski osoby mającej
miejsce stałego pobytu za granicą albo posiadającej mienie lub prowadzącej
działalność zawodową za granicą na grzywnę lub prawomocnego orzeczenia wobec
niej zakazu zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu
lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej, zakazu prowadzenia
pojazdów, przepadku albo środka zabezpieczającego nie polegającego na
pozbawieniu wolności, sąd właściwy do wykonania kary lub środka może wystąpić za
pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości do właściwego organu państwa, na
terytorium którego skazany lub osoba, wobec której orzeczono środek, stale
przebywa, posiada mienie lub prowadzi działalność, z wnioskiem o wykonanie
orzeczenia. § 5. W razie otrzymania wniosku państwa obcego o przejęcie do
wykonania prawomocnego skazania przez sąd polski osoby mającej miejsce stałego
pobytu w tym państwie albo posiadającej mienie lub prowadzącej działalność
zawodową w tym państwie na grzywnę lub prawomocnego orzeczenia wobec niej zakazu
zajmowania określonego stanowiska, zakazu wykonywania określonego zawodu lub
prowadzenia określonej działalności gospodarczej, zakazu prowadzenia pojazdów,
przepadku albo środka zabezpieczającego nie polegającego na pozbawieniu
wolności, Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego sądu o wydanie
postanowienia w przedmiocie dopuszczalności przekazania orzeczenia do wykonania
za granicą.
Art. 611 [Właściwość sądu] § 1. Właściwy do rozpoznania spraw określonych w art.
608 § 3 w związku z § 1 i art. 609 § 1 jest sąd okręgowy, w którego okręgu
skazany ostatnio stale mieszkał lub czasowo przebywał.
§ 2. Właściwy do rozpoznania spraw określonych w art. 608 § 3 w związku z § 2,
art. 609 § 2 i art. 610 § 5 jest sąd rejonowy, w którego okręgu skazany stale
mieszkał lub czasowo przebywał, a jeżeli tego nie ustalono, gdzie znajduje się
mienie nadające się do egzekucji lub też skazany prowadzi działalność objętą
zakazem. § 3. Właściwy do rozpoznania spraw określonych w art. 610 § 2 i 3 jest
sąd okręgowy, w którego okręgu wydano orzeczenie, którego wniosek dotyczy. § 4.
Jeżeli nie można ustalić właściwości według zasad określonych w § 1, sprawę
rozpoznaje Sąd Okręgowy w Warszawie. § 5. Jeżeli nie można ustalić właściwości
według zasad określonych w § 2, sprawę rozpoznaje sąd właściwy dla dzielnicy
Śródmieście gminy Warszawa-Centrum.
Art. 611a [Postępowanie] § 1. Sąd rozpoznaje sprawę dopuszczalności przejęcia
lub przekazania orzeczenia do wykonania na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć
udział prokurator i skazany, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczpospolitej
Polskiej, oraz obrońca skazanego, jeżeli się na nie stawi. Jeżeli skazany, który
nie przebywa na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, nie posiada obrońcy, prezes
sądu właściwego do rozpoznania sprawy może mu wyznaczyć obrońcę z urzędu.
§ 2. Jeżeli dane zawarte we wniosku są niewystarczające, sąd może zarządzić ich
uzupełnienie. W tym celu sąd może odroczyć rozpoznanie sprawy. § 3. Jeżeli sąd
wydał postanowienie o niedopuszczalności przejęcia lub przekazania orzeczenia do
wykonania, przejęcie ani przekazanie nie może nastąpić. § 4. W wypadku
określonym w art. 610 § 4 sąd wydaje postanowienie o wystąpieniu z wnioskiem do
organu obcego państwa o przejęcie orzeczenia do wykonania. § 5. Na postanowienie
sądu w przedmiocie przejęcia lub przekazania orzeczenia do wykonania przysługuje
zażalenie. § 6. Jeżeli postępowanie dotyczy przejęcia orzeczenia do wykonania,
sąd może orzec środek zapobiegawczy.
Art. 611b [Niedopuszczalność przejęcia i przekazania] § 1. Przejęcie orzeczenia
do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej jest niedopuszczalne, jeżeli:
1) orzeczenie nie jest prawomocne albo nie podlega wykonaniu,
2) wykonanie orzeczenia mogłoby naruszać suwerenność, bezpieczeństwo lub
porządek prawny Rzeczypospolitej Polskiej,
3) skazany na karę pozbawienia wolności lub osoba, wobec której orzeczono środek
polegający na pozbawieniu wolności, nie wyraża zgody na przejęcie,
4) skazany na grzywnę albo wobec którego orzeczono przepadek, niezamieszkujący
na stałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiada mienia na jej
terytorium,
5) czyn wskazany we wniosku nie stanowi czynu zabronionego według prawa
polskiego,
6) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 604 § 1 pkt 2, 3 i 5.
§ 2. Przekazanie orzeczenia do wykonania w państwie obcym jest niedopuszczalne,
jeżeli:
1) orzeczenie nie jest prawomocne albo nie podlega wykonaniu,
2) skazany na karę pozbawienia wolności lub osoba, wobec której orzeczono środek
polegający na pozbawieniu wolności, nie wyraża zgody na przekazanie,
3) skazany na karę pozbawienia wolności lub osoba, wobec której orzeczono środek
polegający na pozbawieniu wolności, jest osobą określoną w art. 604 § 1 pkt 1,
4) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 604 § 1 pkt 3 i 5.
Art. 611c [Postępowanie po przejęciu] § 1. Po przejęciu orzeczenia do wykonania
sąd określa kwalifikację prawną czynu według prawa polskiego oraz karę i środek
podlegające wykonaniu.
§ 2. Określając karę lub środek podlegające wykonaniu, sąd stosuje odpowiednio
przepis art. 114 § 4 Kodeksu karnego. § 3. Określając wysokość grzywny, sąd
dokonuje przeliczenia wysokości grzywny orzeczonej kwotowo lub wysokości stawki
dziennej, określonych w obcej walucie, według kursu średniego walut określonego
przez Narodowy Bank Polski na dzień wydania orzeczenia w państwie obcym. Jeżeli
grzywnę wymierzono kwotowo, kwota grzywny nie może przekroczyć iloczynu
wysokości stawki dziennej i ilości stawek dziennych. § 4. Sąd rozpoznaje sprawę
na posiedzeniu. Przepisy art. 352 oraz 611a § 1 i 5 stosuje się odpowiednio.
Art. 611d [Zabezpieczenie mienia] § 1. Jeżeli w toku postępowania zajdą
okoliczności uzasadniające wydanie orzeczenia o zabezpieczeniu majątkowym z
uwagi na grożący przepadek przedmiotów albo mienia stanowiącego korzyść
majątkową osiągniętą z popełnienia przestępstwa, a przedmioty te lub składniki
tego mienia znajdują się na terytorium państwa obcego, sąd, a w postępowaniu
przygotowawczym prokurator, może wystąpić za pośrednictwem Ministra
Sprawiedliwości do właściwego organu tego państwa o zabezpieczenie przedmiotów
lub mienia zagrożonych przepadkiem.
§ 2. Jeżeli organ państwa obcego zwróci się o wykonanie prawomocnego orzeczenia
o zabezpieczeniu mienia, gdy mienie podlegające zabezpieczeniu znajduje się na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, właściwy do wykonania orzeczenia jest sąd
rejonowy lub prokurator, w którego okręgu znajduje się to mienie.
Art. 611e [Opuszczenie terytorium] Jeżeli skazany prawomocnym wyrokiem albo
wobec którego prawomocnie orzeczono środek, opuści terytorium państwa skazania,
udając się na terytorium państwa, którego jest obywatelem, zanim odbędzie
orzeczoną karę albo zanim zostanie wykonany orzeczony wobec niego środek,
przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio. Przepisów art. 611b § 1
pkt 3 oraz § 2 pkt 2 nie stosuje się.
Art. 611f [Kary pieniężne] Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się
odpowiednio do przejęcia lub przekazania do wykonania orzeczeń o karach
pieniężnych.
Rozdział 66a. Współpraca z Międzynarodowym Trybunałem Karnym
Art. 611g [Wniosek o współpracę; wniosek o pomoc prawną] § 1. Wniosek o
współpracę Międzynarodowego Trybunału Karnego, zwanego dalej "Trybunałem", w
zależności od stadium postępowania, wykonuje właściwy sąd lub prokurator za
pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości.
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do wniosku o pomoc prawną kierowanego
do Trybunału przez sąd lub prokuratora.
Art. 611h [Wniosek o przekazanie osoby] § 1. W wypadku wniosku Trybunału o
dostarczenie osoby Trybunałowi, w rozumieniu przepisów Statutu, zwanego dalej
"wnioskiem o przekazanie osoby", przed pierwszym przesłuchaniem należy pouczyć
osobę, której dotyczy wniosek, o jej uprawnieniach określonych w Statucie oraz o
możliwości podniesienia zarzutu prawomocnego zakończenia prowadzonego przeciwko
niej postępowania karnego o czyn, którego dotyczy wniosek o przekazanie osoby.
§ 2. W wypadku wystąpienia przesłanek uzasadniających zarzut, o którym mowa w §
1, sąd powiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości, który może odroczyć wykonanie
wniosku o przekazanie osoby. § 3. Przy orzekaniu w przedmiocie dopuszczalności
przekazania osoby przepisów art. 604 nie stosuje się. § 4. Jeżeli po wydaniu
przez sąd postanowienia o dopuszczalności przekazania osoby Trybunałowi Minister
Sprawiedliwości odroczył wykonanie wniosku o przekazanie osoby z powodu
toczącego się w Rzeczypospolitej Polskiej postępowania karnego albo odbywania
przez tę osobę kary pozbawienia wolności za inne przestępstwo, osobę, której
wniosek o przekazanie osoby dotyczy, można tymczasowo przekazać Trybunałowi na
zasadach ustalonych z Trybunałem. § 5. Ustaleń z Trybunałem, o których mowa w §
4, dokonuje Minister Sprawiedliwości.
Art. 611i [Wniosek o zezwolenie na przewóz osoby] § 1. W wypadku
nieprzewidzianego lądowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osoby
przekazywanej Trybunałowi drogą powietrzną Minister Sprawiedliwości może zwrócić
się do Trybunału o przekazanie wniosku o zezwolenie na ten przewóz.
§ 2. Jeżeli w ciągu 96 godzin od chwili nieprzewidzianego lądowania nie wpłynie
wniosek, o którym mowa w § 1, osobę przekazywaną zwalnia się.
Art. 611j [Wniosek o tymczasowe aresztowanie] § 1. Na wniosek Trybunału o
tymczasowe aresztowanie lub o aresztowanie i przekazanie osoby ściganej sąd
stosuje tymczasowe aresztowanie.
§ 2. Tymczasowe aresztowanie, o którym mowa w § 1, można uchylić lub zmienić na
łagodniejszy środek zapobiegawczy w wypadkach określonych w Statucie. Przepisów
art. 257-259 nie stosuje się. § 3. W postępowaniu w przedmiocie uchylenia lub
zmiany środka zapobiegawczego sąd lub prokurator uwzględnia stanowisko
Trybunału.
Art. 611k [Wniosek o zgodę na ściganie, ukaranie, pozbawienie wolności] Minister
Sprawiedliwości przed rozpatrzeniem wniosku Trybunału o zgodę na ściganie,
ukaranie lub pozbawienie wolności osoby przekazanej za przestępstwo popełnione
przed przekazaniem, inne niż to, z powodu którego nastąpiło przekazanie, może
zwrócić się do Trybunału o nadesłanie dodatkowych informacji, a także protokołu
zawierającego oświadczenie osoby przekazanej dotyczące przestępstwa określonego
w tym wniosku.
Art. 611l [Zgoda na przekazanie osoby Trybunałowi] Minister Sprawiedliwości może
wyrazić zgodę na przekazanie Trybunałowi osoby wydanej lub przekazanej innemu
państwu.
Art. 611m [Sprzeczność z polskimi zasadami prawnymi] Jeżeli udzielenie pomocy
prawnej przewidzianej w Statucie, w zakresie lub w sposób określony we wniosku
Trybunału, byłoby sprzeczne z zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej
Polskiej, sąd lub prokurator nie rozstrzyga w przedmiocie wniosku i przekazuje
akta sprawy Ministrowi Sprawiedliwości w celu dokonania ustaleń z Trybunałem.
Art. 611n [Odmowa udzielenia pomocy] Jeżeli wniosek Trybunału o udzielenie
pomocy prawnej dotyczy czynności innej niż przewidziana w Statucie, której
wykonanie, mimo ustaleń dokonanych z Trybunałem, jest w dalszym ciągu
niedopuszczalne na mocy ustawy i pomoc prawna nie może być udzielona pod żadnym
warunkiem, w późniejszym terminie lub w inny sposób, sąd lub prokurator odmawia
udzielenia tej pomocy.
Art. 611o [Zagrożenie bezpieczeństwa RP] § 1. Jeżeli wniosek Trybunału dotyczy
udostępnienia dokumentu lub innego dowodu zawierającego informacje, których
ujawnienie mogłoby zagrażać bezpieczeństwu Rzeczypospolitej Polskiej, sąd lub
prokurator nie rozstrzyga w przedmiocie wniosku i przekazuje akta sprawy
Ministrowi Sprawiedliwości, który w porozumieniu z właściwym organem dokonuje
ustaleń z Trybunałem.
§ 2. Jeżeli mimo dokonania ustaleń z Trybunałem w dalszym ciągu udzielenie
pomocy prawnej mogłoby zagrażać bezpieczeństwu Rzeczypospolitej Polskiej, sąd
lub prokurator odmawia jej udzielenia.
Art. 611p [Wniosek o wydanie dokumentu] Jeżeli wniosek Trybunału dotyczy wydania
dokumentu lub innego dowodu, udostępnionego organowi lub instytucji
Rzeczypospolitej Polskiej przez inne państwo lub organizację międzynarodową z
zastrzeżeniem zachowania w tajemnicy informacji zawartej w tym dokumencie lub
dowodzie, wydanie może nastąpić wyłącznie po wyrażeniu zgody przez
udostępniającego dany dokument lub dowód.
Art. 611r [Udział przy wykonywaniu czynności] § 1. Przy wykonywaniu wniosku o
współpracę, na żądanie Trybunału, Prokuratorowi Trybunału oraz innym osobom
upoważnionym przez Trybunał zapewnia się obecność przy wykonywaniu czynności,
których dotyczy wniosek.
§ 2. Osoby, o których mowa w § 1, mogą zwracać się o zadawanie określonych pytań
oraz utrwalać przebieg czynności na potrzeby postępowania prowadzonego przed
Trybunałem. § 3. Prokuratorowi Trybunału umożliwia się samodzielne dokonywanie
czynności procesowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach i w
warunkach określonych w Statucie.
Art. 611s [Kompetencje Ministra Sprawiedliwości] Ustaleń z Trybunałem, o których
mowa w przepisach Statutu, innych niż określone w niniejszym rozdziale, dokonuje
Minister Sprawiedliwości.
Rozdział 67. Przepisy końcowe
Art. 612 [Obowiązek zawiadamiania] § 1. O każdorazowym wypadku zastosowania
tymczasowego aresztowania wobec obywatela państwa obcego zawiadamia się
niezwłocznie właściwy miejscowo urząd konsularny tego państwa lub - w braku
takiego urzędu - przedstawicielstwo dyplomatyczne tego państwa.
§ 2. W razie zatrzymania obywatela państwa obcego należy zatrzymanemu umożliwić
na jego prośbę nawiązanie w dostępnej formie kontaktu z właściwym urzędem
konsularnym lub przedstawicielstwem dyplomatycznym.
Art. 613 [Droga porozumiewania się] § 1. Z wyjątkiem wypadku określonego w art.
595, z mającymi swą siedzibę za granicą organami obcego państwa oraz z osobami
wymienionymi w art. 578 oraz w art. 579, sądy i prokuratorzy porozumiewają się
we wszystkich wypadkach, w tym również przy doręczaniu pism procesowych, za
pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości, a ten w razie potrzeby przez Ministra
Spraw Zagranicznych.
§ 2. Z urzędami konsularnymi obcego państwa w Rzeczypospolitej Polskiej, sądy i
prokuratorzy, w wypadkach określonych przez Ministra Sprawiedliwości, mogą
porozumiewać się bezpośrednio.
Art. 614 [Wydatki] Wydatki poniesione w związku z czynnościami przewidzianymi w
niniejszym dziale pokrywa państwo obce, które złożyło wniosek o dokonanie
czynności. Organy państwa polskiego mogą odstąpić od żądania zwrotu poniesionych
wydatków, jeżeli państwo obce zapewnia wzajemność.
Art. 615 [Umowa międzynarodowa] § 1. W stosunkach z międzynarodowymi trybunałami
karnymi i ich organami działającymi na podstawie umów międzynarodowych, których
Rzeczpospolita Polska jest stroną, albo powołanymi przez organizacje
międzynarodowe ukonstytuowane umową ratyfikowaną przez Rzeczpospolitą Polską
stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego działu.
§ 2. Przepisów niniejszego działu nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa,
której Rzeczpospolita Polska jest stroną, albo akt prawny regulujący działanie
międzynarodowego trybunału karnego stanowi inaczej. § 3. Przepisów niniejszego
działu można nie stosować wobec państwa obcego, z którym Rzeczpospolita Polska
nie ma w tym przedmiocie umowy, a państwo to nie zapewnia wzajemności. § 4.
Jeżeli umowa międzynarodowa albo akt prawny regulujący działanie
międzynarodowego trybunału karnego tego wymaga. Minister Sprawiedliwości
zawiadamia międzynarodowy trybunał karny o wszczęciu postępowania przeciwko
osobie o popełnienie przestępstwa podlegającego ściganiu przez ten trybunał. §
5. Jeżeli co do tego samego czynu tej samej osoby wszczęto postępowanie karne w
Rzeczypospolitej Polskiej i przed międzynarodowym trybunałem karnym, Minister
Sprawiedliwości przekazuje ściganie temu trybunałowi, jeżeli wymagają tego akty
prawne regulujące działanie trybunału.
| |
|
