|
| |
Kodeks postępowania karnego
 |
Dział X. Postępowania szczególne
|
Dział
X. Postępowania szczególne
Rozdział 51. Postępowanie
uproszczone
Art. 468 [Przepisy o postępowaniu zwyczajnym] W postępowaniu uproszczonym
stosuje się przepisy o postępowaniu zwyczajnym, jeżeli przepisy niniejszego
rozdziału nie stanowią inaczej.
Art. 469 [Zakres przedmiotowy] Sąd rozpoznaje w trybie uproszczonym sprawy, w
których było prowadzone dochodzenie. Dokończenie postępowania przygotowawczego w
formie śledztwa z przyczyn określonych w art. 325i § 1 nie stanowi przeszkody w
rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym.
Art. 470 (uchylony)
Art. 471 (uchylony)
Art. 472 (uchylony)
Art. 473 (uchylony)
Art. 474 (uchylony)
Art. 474a [Rozpoznanie wniosku na posiedzeniu] § 1. Wniosek oskarżonego, o
którym mowa w art. 387 § 1, złożony przed rozprawą, sąd może rozpoznać na
posiedzeniu.
§ 2. O terminie posiedzenia zawiadamia się strony, przesyłając im odpis wniosku.
§ 3. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo pokrzywdzonego lub oskarżyciela
publicznego nie stoi na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku, jeżeli spełnione są
pozostałe warunki określone w art. 387. § 4. W razie rozpoznania wniosku na
rozprawie przepis § 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 475 [Odpis aktu oskarżenia] Jeżeli akt oskarżenia odpowiada warunkom
formalnym, a sprawę skierowano na rozprawę główną, odpis aktu oskarżenia można
doręczyć oskarżonemu łącznie z wezwaniem na rozprawę.
Art. 476 [Skład sądu] § 1. Sąd rozpoznaje sprawę jednoosobowo. Prezes sądu
rejonowego może zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie jednego sędziego i dwóch
ławników, jeżeli jest to uzasadnione jej okolicznościami. Prezes sądu okręgowego
może zarządzić rozpoznanie sprawy jednoosobowo, jeżeli była rozpoznana w
pierwszej instancji w takim składzie.
§ 2. Jeżeli sąd rozpoznaje sprawę jednoosobowo, sędzia ma prawa i obowiązki
przewodniczącego.
Art. 477 [Niestawiennictwo oskarżyciela] Niestawiennictwo oskarżyciela nie
tamuje toku rozprawy ani posiedzenia.
Art. 478 [Odczytanie aktu oskarżenia] Jeżeli w sprawie z oskarżenia publicznego
nie bierze udziału w rozprawie oskarżyciel, akt oskarżenia odczytuje
protokolant.
Art. 479 [Niestawiennictwo oskarżonego] § 1. Jeżeli oskarżony, któremu doręczono
wezwanie, nie stawi się na rozprawę główną, sąd może prowadzić postępowanie bez
jego udziału, a jeżeli nie stawił się również obrońca - wydać wyrok zaoczny.
§ 2. Jeżeli oskarżony nie stawił się na rozprawę, odczytuje się uprzednio
złożone jego wyjaśnienia. Przepis art. 396 § 2-4 stosuje się odpowiednio.
Art. 480 [Usprawiedliwione niestawiennictwo] Rozprawy głównej nie można
przeprowadzić w czasie nieobecności oskarżonego, jeżeli usprawiedliwiwszy swe
niestawiennictwo wnosił o odroczenie rozprawy.
Art. 481 [Środek zabezpieczający] Wyrokiem zaocznym można orzec tytułem środka
zabezpieczającego jedynie przepadek przedmiotów.
Art. 482 [Sprzeciw przeciwko wyrokowi zaocznemu] § 1. Wyrok zaoczny doręcza się
oskarżonemu. W terminie 7 dni od doręczenia odpisu wyroku zaocznego oskarżony
może wnieść sprzeciw, w którym powinien usprawiedliwić swoją nieobecność na
rozprawie. Może on połączyć ze sprzeciwem wniosek o uzasadnienie wyroku na
wypadek nieprzyjęcia lub nieuwzględnienia sprzeciwu.
§ 2. Sąd nie uwzględni sprzeciwu, jeżeli uzna nieobecność oskarżonego na
rozprawie za nie usprawiedliwioną. Na postanowienie to służy zażalenie. § 3.
Uwzględnienie sprzeciwu powoduje ponowne rozpoznanie sprawy. Wyrok zaoczny traci
moc, gdy oskarżony lub jego obrońca stawi się na rozprawę.
Art. 483 [Zastosowanie postępowania zwyczajnego] Jeżeli po rozpoczęciu przewodu
sądowego okaże się, że sprawa nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu
uproszczonym, sąd za zgodą oskarżonego rozpoznaje sprawę w dalszym ciągu w
postępowaniu zwyczajnym w tym samym składzie.
Art. 484 [Przerwa w rozprawie] § 1. Każdorazowa przerwa w rozprawie może trwać
nie dłużej niż 21 dni.
§ 2. Jeżeli sprawy nie można rozpoznać w terminie wskazanym w § 1, sąd
rozpoznaje sprawę w dalszym ciągu w postępowaniu zwyczajnym w tym samym
składzie.
Rozdział 52. Postępowanie w sprawach z oskarżenia prywatnego
Art. 485 [Przepisy o postępowaniu uproszczonym] W sprawach z oskarżenia
prywatnego stosuje się przepisy o postępowaniu uproszczonym, z zachowaniem
przepisów niniejszego rozdziału. Przepisu art. 470 nie stosuje się.
Art. 486 [Skład sądu] § 1. Sprawy z oskarżenia prywatnego sąd rejonowy
rozpoznaje jednoosobowo. Prezes sądu może zarządzić rozpoznanie sprawy w
składzie jednego sędziego i dwóch ławników, jeżeli ze względu na okoliczności
uzna to za stosowne.
§ 2. Sprawy o przestępstwa określone w art. 212 Kodeksu karnego sąd rozpoznaje w
składzie jednego sędziego i dwóch ławników.
Art. 487 [Akt oskarżenia] Akt oskarżenia może ograniczyć się do oznaczenia osoby
oskarżonego, zarzucanego mu czynu oraz wskazania dowodów, na których opiera się
oskarżenie.
Art. 488 [Obowiązki Policji] § 1. Policja na żądanie pokrzywdzonego przyjmuje
ustną lub pisemną skargę i w razie potrzeby zabezpiecza dowody, po czym przesyła
skargę do właściwego sądu.
§ 2. Na polecenie sądu Policja dokonuje określonych przez sąd czynności
dowodowych, po czym ich wyniki przekazuje sądowi. Przepis art. 308 stosuje się
odpowiednio.
Art. 489 [Posiedzenie pojednawcze] § 1. Rozprawę główną poprzedza posiedzenie
pojednawcze, które prowadzi sędzia.
§ 2. Na wniosek lub za zgodą stron sąd może zamiast posiedzenia pojednawczego
wyznaczyć odpowiedni termin dla przeprowadzenia postępowania mediacyjnego.
Przepis art. 23a stosuje się odpowiednio.
Art. 490 [Przebieg posiedzenia] § 1. Posiedzenie pojednawcze rozpoczyna się
wezwaniem stron do pojednania.
§ 2. W protokole posiedzenia pojednawczego należy w szczególności zaznaczyć
stanowisko stron wobec wezwania do pojednania oraz wyniki przeprowadzonego
posiedzenia pojednawczego; jeżeli doszło do pojednania, protokół podpisują także
strony.
Art. 491 [Niestawiennictwo stron] § 1. Niestawiennictwo oskarżyciela prywatnego
i jego pełnomocnika na posiedzenie pojednawcze bez usprawiedliwionej przyczyny
uważa się za odstąpienie od oskarżenia; w takim wypadku prowadzący posiedzenie
postępowanie umarza.
§ 2. W razie nie usprawiedliwionego niestawiennictwa oskarżonego prowadzący
posiedzenie pojednawcze kieruje sprawę na rozprawę główną, a w miarę możności
wyznacza od razu jej termin.
Art. 492 [Pojednanie stron] § 1. W razie pojednania stron postępowanie umarza
się.
§ 2. Jeżeli do pojednania doszło w wyniku mediacji, przepis art. 490 § 2 stosuje
się odpowiednio.
Art. 493 [Zakres pojednania] W toku posiedzenia pojednawczego lub w wyniku
mediacji dopuszczalne jest pojednanie się obejmujące również inne sprawy z
oskarżenia prywatnego, toczące się pomiędzy tymi samymi stronami.
Art. 494 [Ugoda] § 1. Równocześnie z pojednaniem strony mogą zawrzeć ugodę,
której przedmiotem mogą być również roszczenia pozostające w związku z
oskarżeniem.
§ 2. Ugoda zawarta na posiedzeniu pojednawczym jest tytułem egzekucji sądowej po
nadaniu przez sąd klauzuli wykonalności.
Art. 495 [Wyznaczenie rozprawy] § 1. W razie niedojścia do pojednania kieruje
się sprawę na rozprawę główną, a w miarę możności wyznacza od razu jej termin,
chyba że zachodzi potrzeba skierowania sprawy na posiedzenie w celu innego
rozstrzygnięcia.
§ 2. Strony obecne na posiedzeniu powinny zgłosić wnioski dowodowe. § 3. Sąd
może postanowić, że ze względu na okoliczności sprawy będzie ona rozpoznana z
udziałem ławników.
Art. 496 [Odstąpienie od oskarżenia] § 1. Postępowanie w sprawach z oskarżenia
prywatnego umarza się za zgodą oskarżonego, jeżeli oskarżyciel prywatny odstąpi
od oskarżenia przed prawomocnym zakończeniem postępowania.
§ 2. Zgoda oskarżonego nie jest wymagana, jeżeli oskarżyciel prywatny odstąpi od
oskarżenia przed rozpoczęciem przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej.
§ 3. Niestawiennictwo oskarżyciela prywatnego i jego pełnomocnika na rozprawie
głównej bez usprawiedliwionych powodów uważa się za odstąpienie od oskarżenia.
Art. 497 [Oskarżenie wzajemne] § 1. Oskarżony może aż do rozpoczęcia przewodu
sądowego na rozprawie głównej wnieść przeciwko oskarżycielowi prywatnemu
będącemu pokrzywdzonym wzajemny akt oskarżenia o ścigany z oskarżenia prywatnego
czyn, pozostający w związku z czynem mu zarzucanym. Sąd rozpoznaje wówczas
łącznie obie sprawy.
§ 2. Odstąpienie jednego z oskarżycieli prywatnych od oskarżenia, powoduje
umorzenie postępowania tylko w części dotyczącej wniesionego przezeń oskarżenia.
§ 3. Obaj oskarżyciele prywatni korzystają z uprawnień oskarżonego.
Pierwszeństwo zadawania pytań i przemówień przysługuje temu oskarżycielowi
prywatnemu, który pierwszy wniósł akt oskarżenia. Sąd w wyroku zaznacza, że
postępowanie toczyło się z powodu oskarżeń wzajemnych.
Art. 498 [Niedopuszczalność oskarżenia wzajemnego] § 1. Oskarżenie wzajemne jest
niedopuszczalne, jeżeli prokurator wcześniej wszczął postępowanie albo
przyłączył się do postępowania.
§ 2. Jeżeli po wniesieniu oskarżenia wzajemnego prokurator przyłączy się do
jednego z oskarżeń wzajemnych, sąd wyłącza oskarżenie przeciwne do osobnego
postępowania. Przepis art. 60 § 2 stosuje się. § 3. W razie objęcia przez
prokuratora obu oskarżeń wzajemnych postępowanie toczy się z urzędu, zaś
oskarżeni korzystają w odpowiednim zakresie również z uprawnień oskarżycieli
posiłkowych.
Art. 499 [Odpowiednie stosowanie] Przepisy art. 492-494 stosuje się odpowiednio
również na rozprawie.
Rozdział 53. Postępowanie
nakazowe
Art. 500 [Zakres orzekania] § 1. W sprawach o przestępstwa podlegające
rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, uznając na podstawie zebranego w
postępowaniu przygotowawczym materiału, że przeprowadzenie rozprawy nie jest
konieczne, sąd może w wypadkach pozwalających na orzeczenie kary ograniczenia
wolności lub grzywny wydać wyrok nakazowy.
§ 2. W postępowaniu nakazowym stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu
uproszczonym, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej. § 3.
Sąd może wydać wyrok nakazowy, jeżeli na podstawie zebranych dowodów
okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości. § 4. Sąd wydaje
wyrok nakazowy jednoosobowo na posiedzeniu bez udziału stron.
Art. 501 [Niedopuszczalność orzekania] Wydanie wyroku nakazowego jest
niedopuszczalne:
1) w stosunku do osoby pozbawionej wolności w tej lub innej sprawie,
2) w sprawie z oskarżenia prywatnego,
3) jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 79 § 1.
Art. 502 [Kary] § 1. Wyrokiem nakazowym można orzec karę ograniczenia wolności
lub grzywnę w wysokości do 100 stawek dziennych albo do 200 000 złotych.
§ 2. Obok kary określonej w § 1 można, w wypadkach przewidzianych w ustawie,
orzec środek karny. § 3. Sąd może poprzestać na orzeczeniu środka karnego,
jeżeli zachodzą warunki orzeczenia tylko tego środka.
Art. 503 [Powództwo cywilne] § 1. Wydając wyrok nakazowy sąd zasądza w całości
roszczenie zgłoszone w powództwie cywilnym lub odszkodowanie pieniężne na
podstawie art. 415 § 5.
§ 2. Jeżeli materiał dowodowy zebrany w postępowaniu przygotowawczym nie
wystarcza do rozstrzygnięcia powództwa cywilnego, sąd pozostawia powództwo
cywilne bez rozpoznania.
Art. 504 [Wyrok nakazowy] § 1. Wyrok nakazowy powinien zawierać:
1) oznaczenie sądu i sędziego, który go wydał,
2) datę wydania wyroku,
3) imię i nazwisko oraz inne dane określające tożsamość oskarżonego,
4) dokładne określenie czynu przypisanego przez sąd oskarżonemu, ze wskazaniem
zastosowanych przepisów ustawy karnej,
5) wymiar kary i inne niezbędne rozstrzygnięcia.
§ 2. Wyrok nakazowy może nie zawierać uzasadnienia.
Art. 505 [Doręczenie wyroku nakazowego] Odpis wyroku nakazowego doręcza się
oskarżycielowi, a oskarżonemu i jego obrońcy - wraz z odpisem aktu oskarżenia. W
każdym wypadku odpis tego wyroku doręcza się prokuratorowi. Wraz z odpisem
wyroku doręczyć należy pouczenie przytaczające przepisy o prawie, terminie i
sposobie wniesienia sprzeciwu oraz skutkach jego niewniesienia.
Art. 506 [Sprzeciw] § 1. Oskarżonemu i oskarżycielowi przysługuje prawo
wniesienia sprzeciwu do sądu, który wydał wyrok nakazowy, w terminie zawitym 7
dni od doręczenia tego wyroku.
§ 2. Prezes sądu odmawia przyjęcia sprzeciwu, jeżeli został wniesiony po
terminie lub przez osobę nieuprawnioną. § 3. W razie wniesienia sprzeciwu wyrok
nakazowy traci moc; sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych. § 4. Jeżeli
w sprzeciwie podniesiono wyłącznie zarzuty przeciwko rozstrzygnięciu o
roszczeniu cywilnym, wyrok nakazowy traci moc tylko w tej części, a sąd na
posiedzeniu pozostawia powództwo cywilne bez rozpoznania. § 5. Sprzeciw może być
cofnięty do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej.
§ 6. Sąd rozpoznający sprawę po wniesieniu sprzeciwu nie jest związany treścią
wyroku nakazowego, który utracił moc.
Art. 507 [Prawomocność wyroku nakazowego] Wyrok nakazowy, od którego nie
wniesiono sprzeciwu lub sprzeciw cofnięto, staje się prawomocny.
Rozdział 54.
(skreślony)
Art. 508 (skreślony)
Art. 509 (skreślony)
Art. 510 (skreślony)
Art. 511 (skreślony)
Art. 512 (skreślony)
Art. 513 (skreślony)
Art. 514 (skreślony)
Art. 515 (skreślony)
Art. 516 (skreślony)
Art. 517 (skreślony)
| |
|
