|
| |
Dział I. Rodzice i dzieci
Rozdział I. Pochodzenie dziecka
Art. 62 [Dziecko z małżeństwa] § 1. Jeżeli dziecko urodziło się w czasie trwania
małżeństwa albo przed upływem trzystu dni od jego ustania lub unieważnienia,
domniemywa się, że pochodzi ono od męża matki. Domniemania tego nie stosuje się,
jeżeli dziecko urodziło się po upływie trzystu dni od orzeczenia separacji.
§ 2. Jeżeli dziecko urodziło się przed upływem trzystu dni od ustania lub
unieważnienia małżeństwa, lecz po zawarciu przez matkę drugiego małżeństwa,
domniemywa się, że pochodzi ono od drugiego męża. § 3. Domniemania powyższe mogą
być obalone tylko na skutek powództwa o zaprzeczenie ojcostwa.
Art. 63 [Zaprzeczenie ojcostwa] Mąż matki może wytoczyć powództwo o zaprzeczenie
ojcostwa w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym dowiedział się o urodzeniu
dziecka przez żonę.
Art. 64 [Reprezentacja męża; terminy] § 1. Jeżeli mąż matki został całkowicie
ubezwłasnowolniony z powodu choroby psychicznej lub innego rodzaju zaburzeń
psychicznych, na które zapadł w ciągu terminu do wytoczenia powództwa o
zaprzeczenie ojcostwa, powództwo może wytoczyć jego przedstawiciel ustawowy.
Termin do wytoczenia powództwa wynosi w tym wypadku sześć miesięcy od dnia
ustanowienia przedstawiciela ustawowego, a jeżeli przedstawiciel powziął
wiadomość o urodzeniu się dziecka dopiero później - sześć miesięcy od dnia, w
którym tę wiadomość powziął.
§ 2. Jeżeli przedstawiciel ustawowy męża całkowicie ubezwłasnowolnionego nie
wytoczył powództwa o zaprzeczenie ojcostwa, mąż może wytoczyć powództwo po
uchyleniu ubezwłasnowolnienia. Termin do wytoczenia powództwa wynosi w tym
wypadku sześć miesięcy od dnia uchylenia ubezwłasnowolnienia, a jeżeli mąż
powziął wiadomość o urodzeniu się dziecka dopiero później - sześć miesięcy od
dnia, w którym tę wiadomość powziął.
Art. 65 [Rozwinięcie] Jeżeli mąż matki zapadł na chorobę psychiczną lub innego
rodzaju zaburzenia psychiczne w ciągu terminu do wytoczenia powództwa o
zaprzeczenie ojcostwa i mimo istnienia podstaw do ubezwłasnowolnienia
całkowitego nie został ubezwłasnowolniony, może on wytoczyć powództwo w ciągu
sześciu miesięcy od ustania choroby lub zaburzeń, a gdy powziął wiadomość o
urodzeniu się dziecka dopiero później - w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w
którym tę wiadomość powziął.
Art. 66 [Legitymacja bierna] Mąż matki powinien wytoczyć powództwo o
zaprzeczenie ojcostwa przeciwko dziecku i matce, a jeżeli matka nie żyje -
przeciwko dziecku.
Art. 67 [Obalenie domniemania] Jeżeli dziecko urodziło się po upływie sto
osiemdziesiątego dnia od zawarcia małżeństwa, a przed upływem trzechsetnego dnia
od jego ustania lub unieważnienia, obalenie domniemania ojcostwa może nastąpić
tylko przez wykazanie niepodobieństwa, żeby mąż mógł być ojcem dziecka.
Art. 68 [Rozwinięcie] § 1. Jeżeli dziecko urodziło się przed upływem sto
osiemdziesiątego dnia od zawarcia małżeństwa, do obalenia domniemania ojcostwa
wystarcza, jeżeli w procesie o zaprzeczenie ojcostwa mąż złoży oświadczenie, że
nie jest ojcem dziecka.
§ 2. Jeżeli jednak mąż obcował z matką dziecka nie dawniej niż w trzechsetnym, a
nie później niż w sto osiemdziesiątym pierwszym dniu przed urodzeniem się
dziecka albo jeżeli zawierając małżeństwo wiedział, że żona jest w ciąży,
obalenie domniemania ojcostwa może nastąpić tylko wtedy, gdy zachodzi
niepodobieństwo, żeby mąż mógł być ojcem dziecka.
Art. 69 [Legitymacja czynna matki] § 1. Matka może wytoczyć powództwo o
zaprzeczenie ojcostwa swego męża w ciągu sześciu miesięcy od urodzenia dziecka.
§ 2. Matka powinna wytoczyć powództwo o zaprzeczenie ojcostwa przeciwko mężowi i
dziecku, a jeżeli mąż nie żyje - przeciwko dziecku. § 3. Obalenie domniemania
ojcostwa może nastąpić tylko przez wykazanie niepodobieństwa, żeby mąż mógł być
ojcem dziecka.
Art. 70 [Legitymacja czynna dziecka] § 1. Dziecko po dojściu do pełnoletności
może wytoczyć powództwo o zaprzeczenie ojcostwa męża swojej matki, nie później
jednak jak w ciągu trzech lat od osiągnięcia pełnoletności.
§ 2. Dziecko powinno wytoczyć powództwo przeciwko mężowi swojej matki i matce, a
jeżeli matka nie żyje - przeciwko jej mężowi. Jeżeli mąż matki nie żyje,
powództwo powinno być wytoczone przeciwko kuratorowi ustanowionemu przez sąd
opiekuńczy. § 3. Obalenie domniemania ojcostwa może nastąpić tylko przez
wykazanie niepodobieństwa, żeby mąż matki mógł być ojcem dziecka.
Art. 71 [Śmierć dziecka] Zaprzeczenie ojcostwa nie jest dopuszczalne po śmierci
dziecka.
Art. 72 [Uznanie dziecka] Jeżeli nie zachodzi domniemanie, że ojcem dziecka jest
mąż jego matki, albo gdy domniemanie takie zostało obalone, ustalenie ojcostwa
może nastąpić albo przez uznanie dziecka przez ojca, albo na mocy orzeczenia
sądu.
Art. 73 [Osobisty charakter] Przedstawiciel ustawowy ojca nie mającego pełnej
zdolności do czynności prawnych nie może w jego imieniu dziecka uznać.
Art. 74 [Zgoda przedstawiciela ustawowego ojca]
Do uznania dziecka przez ojca
mającego ograniczoną zdolność do czynności prawnych potrzebna jest zgoda jego
przedstawiciela ustawowego.
Art. 75 [Uznanie dziecka poczętego] Można uznać dziecko nawet nie urodzone,
jeżeli zostało już poczęte.
Art. 76 [Śmierć dziecka] Uznanie dziecka nie może nastąpić po jego śmierci,
chyba że dziecko pozostawiło zstępnych.
Art. 77 [Zgoda matki] § 1. Jeżeli dziecko jest małoletnie, do jego uznania
potrzebna jest zgoda matki. Jeżeli matka nie żyje albo jeżeli nie przysługuje
jej władza rodzicielska, albo jeżeli porozumienie się z matką napotyka trudne do
przezwyciężenia przeszkody, zamiast jej zgody potrzebna jest zgoda ustawowego
przedstawiciela dziecka.
§ 2. Do uznania dziecka poczętego potrzebna jest zgoda matki. § 3. Do uznania
dziecka pełnoletniego potrzebna jest jego zgoda oraz zgoda matki, chyba że matka
nie żyje albo że porozumienie się z nią napotyka trudne do przezwyciężenia
przeszkody.
Art. 78 [Forma; termin] § 1. Zgoda osób wymienionych w artykule poprzedzającym
powinna być wyrażona w formie przewidzianej dla uznania dziecka albo na piśmie z
podpisem urzędowo poświadczonym.
§ 2. Zgoda może być wyrażona bądź przed uznaniem, bądź jednocześnie z nim, bądź
w ciągu trzech miesięcy od daty uznania.
Art. 79 [Właściwy organ] § 1. Uznanie dziecka może nastąpić przed kierownikiem
urzędu stanu cywilnego albo przed sądem opiekuńczym, a za granicą - przed
polskim konsulem lub osobą wyznaczoną do wykonywania funkcji konsula, jeżeli
uznanie dotyczy dziecka, którego rodzice są obywatelami polskimi.
§ 2. W razie niebezpieczeństwa grożącego bezpośrednio życiu ojca lub dziecka,
uznanie dziecka może nastąpić także przed notariuszem.
Art. 80 [Wady oświadczenia woli] § 1. Mężczyzna, który dziecko uznał, może w
ciągu roku od daty uznania żądać jego unieważnienia z powodu wady swego
oświadczenia woli.
§ 2. Przepis powyższy stosuje się odpowiednio do oświadczenia osoby, której
zgoda jest potrzebna do ważności uznania.
Art. 81 [Unieważnienie na żądanie dziecka] § 1. Dziecko, które zostało uznane
przed osiągnięciem pełnoletności, może żądać unieważnienia uznania, jeżeli
mężczyzna, który je uznał, nie jest jego ojcem.
§ 2. Z żądaniem tym dziecko może wystąpić po dojściu do pełnoletności, nie
później jednak jak w ciągu trzech lat od jej osiągnięcia.
Art. 82 [Legitymacja bierna] § 1. Jeżeli mężczyzna, który dziecko uznał, żąda
unieważnienia swego uznania, powództwo powinno być wytoczone przeciwko dziecku i
matce, a jeżeli matka nie żyje - przeciwko dziecku.
§ 2. Jeżeli matka żąda unieważnienia uznania, powództwo powinno być wytoczone
przeciwko dziecku i mężczyźnie, który dziecko uznał, a jeżeli mężczyzna ten nie
żyje - przeciwko dziecku. § 3. Jeżeli dziecko żąda unieważnienia uznania,
powództwo powinno być wytoczone przeciwko mężczyźnie, który dziecko uznał, i
przeciwko matce, a jeżeli matka nie żyje - przeciwko mężczyźnie, który dziecko
uznał. Jeżeli mężczyzna ten nie żyje, powództwo powinno być wytoczone przeciwko
kuratorowi ustanowionemu przez sąd opiekuńczy.
Art. 83 [Śmierć dziecka] Po śmierci dziecka unieważnienie uznania nie jest
dopuszczalne.
Art. 84 [Sądowe ustalenie ojcostwa] § 1. Sądowego ustalenia ojcostwa może żądać
dziecko, jego matka oraz domniemany ojciec dziecka. Jednakże matka ani
domniemany ojciec nie mogą wystąpić z takim żądaniem po śmierci dziecka lub po
osiągnięciu przez nie pełnoletności.
§ 2. Dziecko albo matka wytacza powództwo o ustalenie ojcostwa przeciwko
domniemanemu ojcu, a gdy ten nie żyje - przeciwko kuratorowi ustanowionemu przez
sąd opiekuńczy. § 3. Domniemany ojciec dziecka wytacza powództwo o ustalenie
ojcostwa przeciwko dziecku i matce, a gdy matka nie żyje - przeciwko dziecku. §
4. W razie śmierci dziecka, które było powodem w sprawie o ustalenie ojcostwa,
ustalenia mogą dochodzić jego zstępni.
Art. 85 [Domniemanie ojcostwa pozamałżeńskiego]
§ 1. Domniemywa się, że ojcem
dziecka jest ten, kto obcował z matką dziecka nie dawniej niż w trzechsetnym, a
nie później niż w sto osiemdziesiątym pierwszym dniu przed urodzeniem się
dziecka.
§ 2. Okoliczność, że matka w tym okresie obcowała także z innym mężczyzną, może
być podstawą do obalenia domniemania tylko wtedy, gdy z okoliczności wynika, że
ojcostwo innego mężczyzny jest bardziej prawdopodobne.
Art. 86 [Legitymacja prokuratora] Powództwo o ustalenie lub zaprzeczenie
pochodzenia dziecka oraz o unieważnienie uznania dziecka może wytoczyć także
prokurator.
powrót do początku
Rozdział II. Stosunki między rodzicami a dziećmi
Oddział 1. Przepisy ogólne
Art. 87 [Wzajemna pomoc] Rodzice i dzieci obowiązani są wspierać się wzajemnie.
Art. 88 [Nazwisko dziecka] § 1. Dziecko, co do którego istnieje domniemanie, że
pochodzi ono od męża matki, nosi jego nazwisko, chyba że małżonkowie
oświadczyli, że dziecko nosić będzie nazwisko matki. Oświadczenia w tej sprawie
składane są jednocześnie ze złożeniem oświadczeń w sprawie nazwisk przyszłych
małżonków.
§ 2. Przepis powyższy stosuje się odpowiednio do nazwiska dziecka, którego
rodzice zawarli małżeństwo po urodzeniu się dziecka. Jeżeli rodzice zawarli
małżeństwo po ukończeniu przez dziecko trzynastego roku życia, do zmiany
nazwiska dziecka potrzebne jest także wyrażenie zgody przez dziecko osobiście.
Art. 89 [Rozwinięcie] § 1. Jeżeli ojcostwo zostało ustalone przez uznanie
dziecka, dziecko nosi nazwisko ojca, chyba że ten za zgodą osób, których zgoda
jest potrzebna do ważności uznania, złożył przy uznaniu dziecka oświadczenie, że
nosić ono będzie nazwisko matki; jeżeli w chwili uznania dziecko ukończyło już
trzynasty rok życia, potrzebne jest także wyrażenie zgody przez dziecko
osobiście.
§ 2. Sąd w wyroku ustalającym ojcostwo albo sąd opiekuńczy w wydanym później
postanowieniu nadaje dziecku na jego wniosek albo na wniosek jego
przedstawiciela ustawowego nazwisko ojca. Jeżeli dziecko ukończyło lat
trzynaście, do nadania nazwiska ojca potrzebne jest także wyrażenie zgody przez
dziecko osobiście. § 3. Jeżeli ojcostwa dziecka nie ustalono, dziecko nosi
nazwisko matki. Jeżeli oboje rodzice są nieznani, sąd opiekuńczy nadaje dziecku
nazwisko.
Art. 90 [Rozwinięcie] § 1. Jeżeli matka małoletniego dziecka zawarła małżeństwo
z mężczyzną, który nie jest ojcem tego dziecka, małżonkowie mogą złożyć przed
kierownikiem urzędu stanu cywilnego oświadczenie, że dziecko będzie nosiło
nazwisko męża matki. Jeżeli dziecko ukończyło lat trzynaście, do nadania
nazwiska męża matki potrzebne jest wyrażenie zgody przez dziecko osobiście.
§ 2. Nadanie dziecku nazwiska męża matki nie jest dopuszczalne, jeżeli nosi ono
nazwisko ojca, chyba że nazwisko ojca zostało nadane na podstawie sądowego
ustalenia ojcostwa.
Art. 91 [Pomoc rodzicom] § 1. Dziecko, które ma dochody z własnej pracy, powinno
przyczyniać się do pokrywania kosztów utrzymania rodziny, jeżeli mieszka u
rodziców.
§ 2. Dziecko, które pozostaje na utrzymaniu rodziców i mieszka u nich, jest
obowiązane pomagać im we wspólnym gospodarstwie.
powrót do początku
Oddział 2. Władza rodzicielska
Art. 92 [Okres] Dziecko pozostaje aż do pełnoletności pod władzą rodzicielską.
Art. 93 [Podmioty] § 1. Władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom.
§ 2. Jednakże w razie sądowego ustalenia ojcostwa władza rodzicielska
przysługuje ojcu tylko wtedy, gdy przyzna mu ją sąd w wyroku ustalającym
ojcostwo. Sąd opiekuńczy może ojcu przyznać władzę rodzicielską także po
ustaleniu ojcostwa.
Art. 94 [Rozwinięcie] § 1. Jeżeli jedno z rodziców nie żyje albo nie ma pełnej
zdolności do czynności prawnych, władza rodzicielska przysługuje drugiemu z
rodziców. To samo dotyczy wypadku, gdy jedno z rodziców zostało pozbawione
władzy rodzicielskiej albo gdy jego władza rodzicielska uległa zawieszeniu.
§ 2. Jeżeli ojcostwo nie zostało ustalone albo jeżeli zostało ustalone sądownie
bez przyznania ojcu władzy rodzicielskiej, władza rodzicielska przysługuje
matce. § 3. Jeżeli żadnemu z rodziców nie przysługuje władza rodzicielska albo
jeżeli rodzice są nieznani, ustanawia się dla dziecka opiekę.
Art. 95 [Treść] § 1. Władza rodzicielska obejmuje w szczególności obowiązek i
prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do
wychowania dziecka.
§ 2. Dziecko pozostające pod władzą rodzicielską winno rodzicom posłuszeństwo. §
3. Władza rodzicielska powinna być wykonywana tak, jak tego wymaga dobro dziecka
i interes społeczny.
Art. 96 [Rozwinięcie] Rodzice wychowują dziecko pozostające pod ich władzą
rodzicielską i kierują nim. Obowiązani są troszczyć się o fizyczny i duchowy
rozwój dziecka i przygotować je należycie do pracy dla dobra społeczeństwa
odpowiednio do jego uzdolnień.
Art. 97 [Wykonywanie] § 1. Jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu
rodzicom, każde z nich jest obowiązane i uprawnione do jej wykonywania.
§ 2. Jednakże o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie; w
braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy.
Art. 98 [Reprezentacja dziecka] § 1. Rodzice są przedstawicielami ustawowymi
dziecka pozostającego pod ich władzą rodzicielską. Jeżeli dziecko pozostaje pod
władzą rodzicielską obojga rodziców, każde z nich może działać samodzielnie jako
przedstawiciel ustawowy dziecka.
§ 2. Jednakże żadne z rodziców nie może reprezentować dziecka:
1) przy czynnościach prawnych między dziećmi pozostającymi pod ich władzą
rodzicielską;
2) przy czynnościach prawnych między dzieckiem a jednym z rodziców lub jego
małżonkiem, chyba że czynność prawna polega na bezpłatnym przysporzeniu na rzecz
dziecka albo że dotyczy należnych dziecku od drugiego z rodziców środków
utrzymania i wychowania.
§ 3. Przepisy paragrafu poprzedzającego stosuje się odpowiednio w postępowaniu
przed sądem lub innym organem państwowym.
Art. 99 [Ustanowienie kuratora] Jeżeli żadne z rodziców nie może reprezentować
dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską, reprezentuje je kurator
ustanowiony przez sąd opiekuńczy.
Art. 100 [Pomoc organów państwowych] Sąd opiekuńczy i inne organy państwowe
obowiązane są udzielać pomocy rodzicom, jeżeli jest ona potrzebna do należytego
wykonywania władzy rodzicielskiej; w szczególności każde z rodziców może zwrócić
się do sądu opiekuńczego o odebranie dziecka zatrzymanego przez osobę
nieuprawnioną.
Art. 101 [Zarząd majątkiem dziecka] § 1. Rodzice obowiązani są sprawować z
należytą starannością zarząd majątkiem dziecka pozostającego pod ich władzą
rodzicielską.
§ 2. Zarząd sprawowany przez rodziców nie obejmuje zarobku dziecka ani
przedmiotów oddanych mu do swobodnego użytku. § 3. Rodzice nie mogą bez
zezwolenia sądu opiekuńczego dokonywać czynności przekraczających zakres
zwykłego zarządu ani wyrażać zgody na dokonywanie takich czynności przez
dziecko.
Art. 102 [Wyłączenia] W umowie darowizny albo w testamencie można zastrzec, że
przedmioty przypadające dziecku z tytułu darowizny lub testamentu nie będą
objęte zarządem sprawowanym przez rodziców. W wypadku takim, gdy darczyńca lub
spadkodawca nie wyznaczył zarządcy, sprawuje zarząd kurator ustanowiony przez
sąd opiekuńczy.
Art. 103 [Przeznaczenie dochodów] Czysty dochód z majątku dziecka powinien być
przede wszystkim obracany na utrzymanie i wychowanie dziecka oraz jego
rodzeństwa, które wychowuje się razem z nim, nadwyżka zaś na inne uzasadnione
potrzeby rodziny.
Art. 104 [Inwentarz majątku] Jeżeli władza rodzicielska przysługuje tylko
jednemu z rodziców, sąd opiekuńczy może mu nakazać, żeby sporządził inwentarz
majątku dziecka i przedstawił go sądowi oraz żeby zawiadamiał sąd o ważniejszych
zmianach w stanie tego majątku.
Art. 105 [Skutki ustania zarządu] Po ustaniu zarządu rodzice obowiązani są oddać
dziecku lub jego przedstawicielowi ustawowemu zarządzany przez nich majątek
dziecka. Na żądanie dziecka lub jego przedstawiciela ustawowego, zgłoszone przed
upływem roku od ustania zarządu, rodzice obowiązani są złożyć rachunek z
zarządu. Żądanie to nie może jednak dotyczyć dochodów z majątku pobranych w
czasie wykonywania władzy rodzicielskiej.
Art. 106 [Zmiana orzeczenia] Jeżeli wymaga tego dobro dziecka, sąd opiekuńczy, w
razie zmiany okoliczności, może zmienić zawarte w wyroku orzekającym rozwód
orzeczenie o władzy rodzicielskiej i sposobie jej wykonywania.
Art. 107 [Ograniczenie władzy rodzicielskiej]
§ 1. Jeżeli władza rodzicielska
przysługuje obojgu rodzicom nie pozostającym ze sobą w związku małżeńskim, sąd
opiekuńczy może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z nich,
ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień
w stosunku do osoby dziecka.
§ 2. Przepis powyższy stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy rodzice pozostają
ze sobą w związku małżeńskim, lecz żyją w rozłączeniu.
Art. 108 [Władza rodzicielska nad ubezwłasnowolnionym] Rodzice, którzy
wykonywają władzę rodzicielską nad dzieckiem ubezwłasnowolnionym całkowicie,
podlegają takim ograniczeniom, jakim podlega opiekun.
Art. 109 [Zarządzenia ograniczające] § 1. Jeżeli dobro dziecka jest zagrożone,
sąd opiekuńczy wyda odpowiednie zarządzenia.
§ 2. Sąd opiekuńczy może w szczególności:
1) zobowiązać rodziców oraz małoletniego do określonego postępowania z
jednoczesnym wskazaniem sposobu kontroli wykonania wydanych zarządzeń,
2) określić, jakie czynności nie mogą być przez rodziców dokonywane bez
zezwolenia sądu, albo poddać rodziców innym ograniczeniom, jakim podlega
opiekun,
3) poddać wykonywanie władzy rodzicielskiej stałemu nadzorowi kuratora sądowego,
4) skierować małoletniego do organizacji lub instytucji powołanej do
przygotowania zawodowego albo do innej placówki sprawującej częściową pieczę nad
dziećmi,
5) zarządzić umieszczenie małoletniego w rodzinie zastępczej albo w placówce
opiekuńczo-wychowawczej.
§ 3. Sąd opiekuńczy może także powierzyć zarząd majątkiem małoletniego
ustanowionemu w tym celu kuratorowi. § 4. W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt
5, sąd opiekuńczy zawiadamia powiatowe centrum pomocy rodzinie, które udziela
rodzinie małoletniego odpowiedniej pomocy i składa sądowi opiekuńczemu
sprawozdania dotyczące sytuacji rodziny i udzielanej pomocy, w terminach
określonych przez sąd, a także współpracuje z kuratorem sądowym. Sąd opiekuńczy,
ze względu na okoliczności uzasadniające umieszczenie małoletniego w rodzinie
zastępczej albo w placówce opiekuńczo-wychowawczej, rozważy także ustanowienie
nadzoru kuratora sądowego nad sposobem wykonywania władzy rodzicielskiej nad
małoletnim.
Art. 110 [Zawieszenie] § 1. W razie przemijającej przeszkody w wykonywaniu
władzy rodzicielskiej sąd opiekuńczy może orzec jej zawieszenie.
§ 2. Zawieszenie będzie uchylone, gdy jego przyczyna odpadnie.
Art. 111 [Pozbawienie] § 1. Jeżeli władza rodzicielska nie może być wykonywana z
powodu trwałej przeszkody albo jeżeli rodzice nadużywają władzy rodzicielskiej
lub w sposób rażący zaniedbują swe obowiązki względem dziecka, sąd opiekuńczy
pozbawi rodziców władzy rodzicielskiej. Pozbawienie władzy rodzicielskiej może
być orzeczone także w stosunku do jednego z rodziców.
§ 1a. Sąd może pozbawić rodziców władzy rodzicielskiej, jeżeli mimo udzielonej
pomocy nie ustały przyczyny zastosowania art. 109 § 2 pkt 5, a w szczególności
gdy rodzice trwale nie interesują się dzieckiem. § 2. W razie ustania przyczyny,
która była podstawą pozbawienia władzy rodzicielskiej, sąd opiekuńczy może
władzę rodzicielską przywrócić.
Art. 112 [Forma orzeczenia] Pozbawienie władzy rodzicielskiej lub jej
zawieszenie może być orzeczone także w wyroku orzekającym rozwód lub
unieważnienie małżeństwa.
Art. 112[1] [Rodziny zastępcze] Jeżeli sąd opiekuńczy nie postanowi inaczej,
obowiązek i prawo wykonywania bieżącej pieczy nad osobą małoletniego
umieszczonego w rodzinie zastępczej albo w placówce opiekuńczo-wychowawczej,
jego wychowania oraz reprezentowania w dochodzeniu świadczeń przeznaczonych na
zaspokojenie potrzeb jego utrzymania należą do rodziny zastępczej albo placówki
opiekuńczo-wychowawczej. Inne obowiązki i prawa wynikające z władzy
rodzicielskiej należą do rodziców małoletniego.
Art. 112[2] [Relacja do Państwa] Sprawy doboru rodzin zastępczych oraz
współdziałania sądów opiekuńczych z organami administracji państwowej w tych
sprawach, a także zakresu i form pomocy Państwa na rzecz dzieci umieszczonych w
rodzinach zastępczych i zasady odpłatności rodziców za pobyt ich dzieci w tych
rodzinach oraz postępowanie w tych sprawach - regulują odrębne przepisy.
Art. 113 [Osobista styczność z dzieckiem] § 1. Jeżeli wymaga tego dobro dziecka,
sąd opiekuńczy zakaże rodzicom pozbawionym władzy rodzicielskiej osobistej
styczności z dzieckiem.
§ 2. W wyjątkowych wypadkach sąd opiekuńczy może ograniczyć osobistą styczność z
dzieckiem rodziców, których władza rodzicielska została ograniczona, przez
umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej lub w placówce
opiekuńczo-wychowawczej.
powrót do początku
| |
|
