|
| |
Dział IV. Ustanie małżeństwa
Art. 55 [Uznanie za zmarłego] § 1. W razie uznania jednego z małżonków za
zmarłego domniemywa się, że małżeństwo ustało z chwilą, która w orzeczeniu o
uznaniu tego małżonka za zmarłego została oznaczona jako chwila jego śmierci.
§ 2. Jeżeli po uznaniu jednego z małżonków za zmarłego drugi małżonek zawarł
nowy związek małżeński, związek ten nie może być unieważniony z tego powodu, że
małżonek uznany za zmarłego żyje albo że jego śmierć nastąpiła w innej chwili
aniżeli chwila oznaczona w orzeczeniu o uznaniu za zmarłego. Przepisu tego nie
stosuje się, jeżeli w chwili zawarcia nowego związku małżeńskiego strony
wiedziały, że małżonek uznany za zmarłego pozostaje przy życiu.
Art. 56 [Przesłanki rozwodu] § 1. Jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i
trwały rozkład pożycia, każdy z małżonków może żądać, ażeby sąd rozwiązał
małżeństwo przez rozwód.
§ 2. Jednakże mimo zupełnego i trwałego rozkładu pożycia rozwód nie jest
dopuszczalny, jeżeli wskutek niego miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich
dzieci małżonków albo jeżeli z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby
sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. § 3. Rozwód nie jest również
dopuszczalny, jeżeli żąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia, chyba że
drugi małżonek wyrazi zgodę na rozwód albo że odmowa jego zgody na rozwód jest w
danych okolicznościach sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.
Art. 57 [Wina w rozwodzie] § 1. Orzekając rozwód sąd orzeka także, czy i który z
małżonków ponosi winę rozkładu pożycia.
§ 2. Jednakże na zgodne żądanie małżonków sąd zaniecha orzekania o winie. W tym
wypadku następują skutki takie, jak gdyby żaden z małżonków nie ponosił winy.
Art. 58 [Wyrok rozwodowy] § 1. W wyroku orzekającym rozwód sąd rozstrzyga o
władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków oraz
orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków obowiązany jest do ponoszenia
kosztów utrzymania i wychowania dziecka. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy
jednemu z rodziców ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych
obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka.
§ 2. Jeżeli małżonkowie zajmują wspólne mieszkanie; sąd w wyroku rozwodowym
orzeka także o sposobie korzystania z tego mieszkania przez czas wspólnego w nim
zamieszkiwania rozwiedzionych małżonków. W wypadkach wyjątkowych, gdy jeden z
małżonków swym rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne
zamieszkiwanie, sąd może nakazać jego eksmisję na żądanie drugiego małżonka. Na
zgodny wniosek stron sąd może w wyroku orzekającym rozwód orzec również o
podziale wspólnego mieszkania albo o przyznaniu mieszkania jednemu z małżonków,
jeżeli drugi małżonek wyraża zgodę na jego opuszczenie bez dostarczenia lokalu
zamiennego i pomieszczenia zastępczego, o ile podział bądź jego przyznanie
jednemu z małżonków są możliwe. § 3. Na wniosek jednego z małżonków sąd może w
wyroku orzekającym rozwód dokonać podziału majątku wspólnego, jeżeli
przeprowadzenie tego podziału nie spowoduje nadmiernej zwłoki w postępowaniu. §
4. Orzekając o wspólnym mieszkaniu małżonków sąd uwzględnia przede wszystkim
potrzeby dzieci i małżonka, któremu powierza wykonywanie władzy rodzicielskiej.
Art. 59 [Nazwisko po rozwodzie] W ciągu trzech miesięcy od chwili
uprawomocnienia się orzeczenia rozwodu małżonek rozwiedziony, który wskutek
zawarcia małżeństwa zmienił swoje dotychczasowe nazwisko, może przez
oświadczenie złożone przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego powrócić do
nazwiska, które nosił przed zawarciem małżeństwa.
Art. 60 [Obowiązek alimentacyjny] § 1. Małżonek rozwiedziony, który nie został
uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia i który znajduje się w niedostatku,
może żądać od drugiego małżonka rozwiedzionego dostarczania środków utrzymania w
zakresie odpowiadającym usprawiedliwionym potrzebom uprawnionego oraz
możliwościom zarobkowym i majątkowym zobowiązanego.
§ 2. Jeżeli jeden z małżonków został uznany za wyłącznie winnego rozkładu
pożycia, a rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie sytuacji materialnej
małżonka niewinnego, sąd na żądanie małżonka niewinnego może orzec, że małżonek
wyłącznie winny obowiązany jest przyczyniać się w odpowiednim zakresie do
zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb małżonka niewinnego, chociażby ten nie
znajdował się w niedostatku. § 3. Obowiązek dostarczania środków utrzymania
małżonkowi rozwiedzionemu wygasa w razie zawarcia przez tego małżonka nowego
małżeństwa. Jednakże gdy zobowiązanym jest małżonek rozwiedziony, który nie
został uznany za winnego rozkładu pożycia, obowiązek ten wygasa także z upływem
pięciu lat od orzeczenia rozwodu, chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności
sąd, na żądanie uprawnionego, przedłuży wymieniony termin pięcioletni.
Art. 61 [Odesłanie] Z zastrzeżeniem przepisu artykułu poprzedzającego do
obowiązku dostarczania środków utrzymania przez jednego z małżonków
rozwiedzionych drugiemu stosuje się odpowiednio przepisy o obowiązku
alimentacyjnym między krewnymi.
| |
|
