|
| |
Kodeks pracy
 |
Dział
czternasty. Przedawnienie roszczeń
|
Dział czternasty. Przedawnienie roszczeń
Art. 291 [Terminy przedawnienia roszczeń] § 1. Roszczenia ze stosunku
pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało
się wymagalne.
§ 2. Jednakże roszczenia pracodawcy o naprawienie szkody, wyrządzonej przez
pracownika wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków
pracowniczych, ulegają przedawnieniu z upływem 1 roku od dnia, w którym
pracodawca powziął wiadomość o wyrządzeniu przez pracownika szkody, nie później
jednak niż z upływem 3 lat od jej wyrządzenia. § 2[1]. Przepis § 2 stosuje się
także do roszczenia pracodawcy, o którym mowa w art. 61[1] oraz w art. 101[1] §
2. § 3. Jeżeli pracownik umyślnie wyrządził szkodę, do przedawnienia roszczenia
o naprawienie tej szkody stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego. § 4. Terminy
przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną. § 5.
Roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem organu powołanego do
rozstrzygania sporów, jak również roszczenie stwierdzone ugodą zawartą w trybie
określonym w kodeksie przed takim organem, ulega przedawnieniu z upływem 10 lat
od dnia uprawomocnienia się orzeczenia lub zawarcia ugody.
Art. 292 [Roszczenie przedawnione] Roszczenia przedawnionego nie można
dochodzić, chyba że ten, przeciwko komu roszczenie przysługuje, zrzeka się
korzystania z przedawnienia; zrzeczenie dokonane przed upływem przedawnienia
jest nieważne.
Art. 293 [Siła wyższa] Bieg przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega
zawieszeniu na czas trwania przeszkody, gdy z powodu siły wyższej uprawniony nie
może dochodzić przysługujących mu roszczeń przed właściwym organem powołanym do
rozstrzygania sporów.
Art. 294 [Bieg terminu przedawnienia] Przedawnienie względem osoby, która nie ma
pełnej zdolności do czynności prawnych albo co do której istnieje podstawa do
jej całkowitego ubezwłasnowolnienia, nie może skończyć się wcześniej niż z
upływem 2 lat od dnia ustanowienia dla niej przedstawiciela ustawowego albo od
dnia ustania przyczyny jego ustanowienia. Jeżeli termin przedawnienia wynosi 1
rok, jego bieg liczy się od dnia ustanowienia przedstawiciela ustawowego albo od
dnia, w którym ustała przyczyna jego ustanowienia.
Art. 295 [Przerwanie biegu terminu przedawnienia] § 1. Bieg przedawnienia
przerywa się:
1) przez każdą czynność przed właściwym organem powołanym do rozstrzygania
sporów lub egzekwowania roszczeń przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia
lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia,
2) przez uznanie roszczenia.
§ 2. Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo. Jeżeli przerwa
biegu przedawnienia nastąpiła wskutek jednej z przyczyn przewidzianych w § 1 pkt
1, przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie wszczęte w celu
dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia nie
zostanie zakończone.
| |
|
