|
| |
Kodeks karny
 |
Rozdział XXXVIII. Przepisy ogólne
dotyczące żołnierzy |
Art. 317. § 1. Przepisy części ogólnej i szczególnej tego kodeksu stosuje się do
żołnierzy, jeżeli część wojskowa nie zawiera przepisów odmiennych.
§ 2. Przepisy art. 356-363 oraz, w wypadku popełnienia określonego w nich
przestępstwa, przepisy ogólne dotyczące żołnierzy stosuje się odpowiednio także
do pracowników wojska.
§ 3. Przepisy części wojskowej stosuje się odpowiednio także do innych osób,
jeżeli ustawa tak stanowi.
Art. 318. Nie popełnia przestępstwa żołnierz, który dopuszcza się czynu
zabronionego będącego wykonaniem rozkazu, chyba że wykonując rozkaz umyślnie
popełnia przestępstwo.
Art. 319. § 1. Nie popełnia przestępstwa żołnierz, gdy w wypadku
nieposłuszeństwa lub oporu stosuje środki niezbędne w celu wymuszenia posłuchu
dla rozkazu, do którego wydania był uprawniony, jeżeli okoliczności wymagają
natychmiastowego przeciwdziałania, a posłuchu dla rozkazu nie można osiągnąć w
inny sposób.
§ 2. W razie przekroczenia granic ostatecznej potrzeby sąd może zastosować
nadzwyczajne złagodzenie kary.
Art. 320. W stosunku do sprawcy przestępstwa określonego w części wojskowej,
który w chwili czynu był niezdolny do pełnienia służby wojskowej, sąd może
zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.
Art. 321. W wypadku przewidzianym w art. 10 § 4 sąd może zamiast orzekania
środków wychowawczych lub poprawczych, o których mowa w tym przepisie, przekazać
sprawcę właściwemu dowódcy w celu wymierzenia kary przewidzianej w wojskowych
przepisach dyscyplinarnych.
Art. 322. § 1. Karą stosowaną wobec żołnierzy jest także areszt wojskowy; do
kary aresztu wojskowego stosuje się odpowiednio przepisy o karze pozbawienia
wolności.
§ 2. Kara aresztu wojskowego trwa najkrócej miesiąc, najdłużej 2 lata; wymierza
się ją w miesiącach i latach.
§ 3. Karę aresztu wojskowego odbywa się w przeznaczonym do tego zakładzie
karnym; w czasie odbywania kary skazany podlega także szkoleniu wojskowemu.
Art. 323. § 1. Do żołnierzy nie stosuje się przepisu art. 34 § 2 pkt 1 i 2.
§ 2. W czasie odbywania kary ograniczenia wolności skazany:
1) nie może być mianowany na wyższy stopień wojskowy ani wyznaczony na wyższe
stanowisko służbowe,
2) nie może brać udziału w uroczystościach i paradach organizowanych w jednostce
wojskowej lub z udziałem jednostki.
§ 3. Wymierzając karę ograniczenia wolności wobec żołnierza innej służby niż
zasadnicza lub pełniona w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, sąd
orzeka obowiązek pozostawania w określonym miejscu w czasie od zakończenia zajęć
służbowych do capstrzyku przez 2 dni w tygodniu, a może orzec potrącenie od 5 do
15% miesięcznego uposażenia na wskazany przez sąd cel społeczny.
§ 4. Żołnierze zasadniczej służby wojskowej odbywają karę ograniczenia wolności
w wydzielonej jednostce wojskowej według zasad określonych w Kodeksie karnym
wykonawczym.
§ 5. Jeżeli skazany na karę ograniczenia wolności, według zasad określonych w §
1-4, w chwili przystąpienia do jej wykonania w całości lub w części, przestał
być żołnierzem lub, w wypadku przewidzianym w art. 317 § 2, pracownikiem wojska,
sąd zamienia tę karę na karę ograniczenia wolności orzekaną według zasad
ogólnych.
Art. 324. § 1. Środkami karnymi stosowanymi wobec żołnierzy są także:
§ 2. W razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa degradacji oraz wydalenia
z zawodowej służby wojskowej sąd orzeka tylko degradację.
1) (63) (uchylony),
2) wydalenie z zawodowej służby wojskowej,
3) degradacja.
§ 2. Wobec żołnierzy służby zasadniczej nie orzeka się środka karnego
wymienionego w art. 39 pkt 7.
§ 2. W razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa degradacji oraz wydalenia
z zawodowej służby wojskowej sąd orzeka tylko degradację.
§ 2. W razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa degradacji oraz wydalenia
z zawodowej służby wojskowej sąd orzeka tylko degradację.
Art. 325. (64) (uchylony).
Art. 326. § 1. Wydalenie z zawodowej służby wojskowej obejmuje bezzwłoczne
usunięcie ze służby oraz utratę odznak i zaszczytnych wyróżnień nadanych przez
właściwego dowódcę.
§ 2. Sąd może orzec wydalenie z zawodowej służby wojskowej, jeżeli sprawca przy
popełnieniu przestępstwa umyślnego rażąco nadużył swoich uprawnień albo okazał,
że dalsze pełnienie tej służby zagraża istotnym dobrom chronionym prawem.
Art. 327. § 1. Degradacja obejmuje utratę posiadanego stopnia wojskowego i
powrót do stopnia szeregowego.
§ 2. Sąd może orzec degradację w razie skazania za przestępstwo umyślne, jeżeli
rodzaj czynu, sposób i okoliczności jego popełnienia pozwalają przyjąć, że
sprawca utracił właściwości wymagane do posiadania stopnia wojskowego, a
zwłaszcza w wypadku działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
Art. 328. (65) Sąd może orzec degradację tylko wobec osoby, która w chwili
popełnienia czynu zabronionego była żołnierzem, chociażby przestała nim być w
chwili orzekania.
Art. 329. Jeżeli przestępstwo zagrożone jest karą pozbawienia wolności nie
przekraczającą 5 lat, a wymierzona kara nie byłaby surowsza niż 2 lata
pozbawienia wolności, sąd może w stosunku do żołnierza orzec karę aresztu
wojskowego.
Art. 330. Jeżeli wymierzona za przestępstwo kara aresztu wojskowego nie byłaby
surowsza od roku, sąd może w stosunku do żołnierza orzec karę ograniczenia
wolności.
Art. 331. Odstępując od wymierzenia kary, sąd może zwrócić się do właściwego
dowódcy o wymierzenie kary dyscyplinarnej przewidzianej w wojskowych przepisach
dyscyplinarnych.
Art. 332. (66) § 1. W razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa
pozbawienia praw publicznych i degradacji lub wydalenia z zawodowej służby
wojskowej sąd orzeka tylko pozbawienie praw publicznych.
§ 2. W razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa degradacji oraz wydalenia
z zawodowej służby wojskowej sąd orzeka tylko degradację.
Art. 333. § 1. Stosując warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec
żołnierza, sąd może także zwrócić się do właściwego dowódcy o wymierzenie kary
przewidzianej w wojskowych przepisach dyscyplinarnych.
§ 2. Sąd może podjąć postępowanie karne także wtedy, gdy sprawca rażąco narusza
zasady dyscypliny wojskowej.
Art. 334. § 1. Nakładając na żołnierza obowiązki lub stosując środki
przewidziane w art. 67 lub 72, uwzględnia się warunki służby wojskowej.
§ 2. Orzekając dozór wobec żołnierza, sąd może powierzyć wykonywanie czynności
dozoru kuratorowi wojskowemu, przełożonemu lub żołnierzowi wskazanemu przez
przełożonego.
Art. 335. Zawieszając wykonanie kary wobec żołnierza, sąd może orzec także
środki przewidziane w art. 323 § 2.
Art. 336. § 1. Sąd może odroczyć żołnierzowi służby zasadniczej wykonanie kary
pozbawienia wolności nie przekraczającej 6 miesięcy do czasu ukończenia służby.
§ 2. Sąd może zarządzić wykonanie odroczonej kary, jeżeli skazany w okresie
odroczenia rażąco narusza porządek prawny lub zasady dyscypliny wojskowej.
§ 3. Sąd po zapoznaniu się z opinią dowódcy jednostki może zwolnić od kary
pozbawienia wolności nie przekraczającej 6 miesięcy, jeżeli okres odroczenia
trwał co najmniej 6 miesięcy, a żołnierz w tym okresie wyróżnił się w
wykonywaniu obowiązków służbowych albo wykazał się odwagą.
§ 4. Sąd może zwolnić od kary określonej w § 3, nawet gdy okres odroczenia trwał
krócej, jeżeli przemawiają za tym szczególnie ważne powody.
§ 5. Zwolnienie od kary w myśl § 3 lub 4 pociąga za sobą zatarcie skazania z
mocy prawa; jeżeli wobec skazanego orzeczono grzywnę lub środek karny, zatarcie
skazania nie może nastąpić przed wykonaniem tej kary lub środka karnego.
§ 6. Przepisy § 1-5 stosuje się odpowiednio do osoby powołanej do służby
wojskowej.
Art. 337. Wobec żołnierza służby zasadniczej, który został skazany, za
przestępstwo określone w części wojskowej popełnione w czasie tej służby, na
grzywnę, karę ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności nie przekraczającą
roku, sąd może zarządzić zatarcie skazania po przeniesieniu go do rezerwy,
jeżeli kara lub orzeczony środek karny zostały wykonane. | |
|
