|
| |
Kodeks karny
 |
Rozdział XXX. Przestępstwa przeciwko
wymiarowi sprawiedliwości |
Art. 232. Kto
przemocą lub groźbą bezprawną wywiera wpływ na czynności urzędowe sądu,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 233. § 1. Kto, składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu
sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje
nieprawdę lub zataja prawdę,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2. Warunkiem odpowiedzialności jest, aby przyjmujący zeznanie, działając w
zakresie swoich uprawnień, uprzedził zeznającego o odpowiedzialności karnej za
fałszywe zeznanie lub odebrał od niego przyrzeczenie.
§ 3. Nie podlega karze, kto, nie wiedząc o prawie odmowy zeznania lub odpowiedzi
na pytania, składa fałszywe zeznanie z obawy przed odpowiedzialnością karną
grożącą jemu samemu lub jego najbliższym.
§ 4. Kto, jako biegły, rzeczoznawca lub tłumacz, przedstawia fałszywą opinię lub
tłumaczenie mające służyć za dowód w postępowaniu określonym w § 1,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 5. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej
wymierzenia, jeżeli:
1) fałszywe zeznanie, opinia lub tłumaczenie dotyczy okoliczności nie mogących
mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy,
2) sprawca dobrowolnie sprostuje fałszywe zeznanie, opinię lub tłumaczenie,
zanim nastąpi, chociażby nieprawomocne, rozstrzygnięcie sprawy.
§ 6. Przepisy § 1-3 oraz 5 stosuje się odpowiednio do osoby, która składa
fałszywe oświadczenie, jeżeli przepis ustawy przewiduje możliwość odebrania
oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej.
Art. 234. (37) Kto, przed organem powołanym do ścigania lub orzekania w sprawach
o przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie, wykroczenie skarbowe
lub przewinienie dyscyplinarne, fałszywie oskarża inną osobę o popełnienie tych
czynów zabronionych lub przewinienia dyscyplinarnego, podlega grzywnie, karze
ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 235. (38) Kto, przez tworzenie fałszywych dowodów lub inne podstępne
zabiegi, kieruje przeciwko określonej osobie ściganie o przestępstwo, w tym i
przestępstwo skarbowe, wykroczenie, wykroczenie skarbowe lub przewinienie
dyscyplinarne albo w toku postępowania zabiegi takie przedsiębierze,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 236. § 1. (39) Kto zataja dowody niewinności osoby podejrzanej o
popełnienie przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego, wykroczenia,
wykroczenia skarbowego lub przewinienia dyscyplinarnego,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat
2.
§ 2. Nie podlega karze, kto zataja dowody niewinności z obawy przed
odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym.
Art. 237. Przepis art. 233 § 5 pkt 2 stosuje się odpowiednio do przestępstw
określonych w art. 234, art. 235 oraz w art. 236 § 1.
Art. 238. (40) Kto zawiadamia o przestępstwie lub o przestępstwie skarbowym
organ powołany do ścigania wiedząc, że przestępstwa nie popełniono,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat
2.
Art. 239. § 1. (41) Kto utrudnia lub udaremnia postępowanie karne, pomagając
sprawcy przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego uniknąć odpowiedzialności
karnej, w szczególności kto sprawcę ukrywa, zaciera ślady przestępstwa, w tym i
przestępstwa skarbowego albo odbywa za skazanego karę,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2. Nie podlega karze sprawca, który ukrywa osobę najbliższą.
§ 3. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej
wymierzenia, jeżeli sprawca udzielił pomocy osobie najbliższej albo działał z
obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym.
Art. 240. § 1. Kto, mając wiarygodną wiadomość o karalnym przygotowaniu albo
usiłowaniu lub dokonaniu czynu zabronionego określonego w art. 118, 127, 128,
130, 134, 140, 148, 163, 166 lub 252, nie zawiadamia niezwłocznie organu
powołanego do ścigania przestępstw,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2. Nie popełnia przestępstwa określonego w § 1, kto zaniechał zawiadomienia,
mając dostateczną podstawę do przypuszczenia, że wymieniony w § 1 organ wie o
przygotowywanym, usiłowanym lub dokonanym czynie zabronionym; nie popełnia
przestępstwa również ten, kto zapobiegł popełnieniu przygotowywanego lub
usiłowanego czynu zabronionego określonego w § 1.
§ 3. Nie podlega karze, kto zaniechał zawiadomienia z obawy przed
odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym.
Art. 241. § 1. Kto bez zezwolenia rozpowszechnia publicznie wiadomości z
postępowania przygotowawczego, zanim zostały ujawnione w postępowaniu sądowym,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat
2.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto rozpowszechnia publicznie wiadomości z
rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności.
Art. 242. § 1. Kto uwalnia się sam, będąc pozbawionym wolności na podstawie
orzeczenia sądu lub prawnego nakazu wydanego przez inny organ państwowy,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat
2.
§ 2. Kto, korzystając z zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego lub
aresztu śledczego bez dozoru, bez usprawiedliwionej przyczyny nie powróci
najpóźniej w ciągu 3 dni po upływie wyznaczonego terminu,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 3. Karze określonej w § 2 podlega, kto, korzystając z przerwy w odbywaniu kary
pozbawienia wolności, bez usprawiedliwionej przyczyny nie powróci do zakładu
karnego najpóźniej w ciągu 3 dni po upływie wyznaczonego terminu.
§ 4. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa w porozumieniu z innymi
osobami, używa przemocy lub grozi jej użyciem albo uszkadza miejsce zamknięcia,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 243. Kto osobę pozbawioną wolności na podstawie orzeczenia sądu lub
prawnego nakazu wydanego przez inny organ państwowy uwalnia lub ułatwia jej
ucieczkę,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 244. (42) Kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania
stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności lub prowadzenia
pojazdów albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w
nim przewidziany,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 245. Kto używa przemocy lub groźby bezprawnej w celu wywarcia wpływu na
świadka, biegłego, tłumacza, oskarżyciela albo oskarżonego lub w związku z tym
narusza jego nietykalność cielesną,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 246. Funkcjonariusz publiczny lub ten, który działając na jego polecenie w
celu uzyskania określonych zeznań, wyjaśnień, informacji lub oświadczenia
stosuje przemoc, groźbę bezprawną lub w inny sposób znęca się fizycznie lub
psychicznie nad inną osobą,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Art. 247. § 1. Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą prawnie
pozbawioną wolności,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2. Jeżeli sprawca działa ze szczególnym okrucieństwem,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 3. Funkcjonariusz publiczny, który wbrew obowiązkowi dopuszcza do popełnienia
czynu określonego w § 1 lub 2, podlega karze określonej w tych przepisach. | |
|
