|
| |
Kodeks karny
 |
Rozdział XIII. Odpowiedzialność za
przestępstwa popełnione za granicą |
Art. 109. Ustawę
karną polską stosuje się do obywatela polskiego, który popełnił przestępstwo za
granicą.
Art. 110. (11) § 1. Ustawę karną polską stosuje się do cudzoziemca, który
popełnił za granicą czyn zabroniony skierowany przeciwko interesom
Rzeczypospolitej Polskiej, obywatela polskiego, polskiej osoby prawnej lub
polskiej jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej oraz do
cudzoziemca, który popełnił za granicą przestępstwo o charakterze
terrorystycznym.
§ 2. Ustawę karną polską stosuje się w razie popełnienia przez cudzoziemca za
granicą czynu zabronionego innego niż wymieniony w § 1, jeżeli czyn zabroniony
jest w ustawie karnej polskiej zagrożony karą przekraczającą 2 lata pozbawienia
wolności, a sprawca przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie
postanowiono go wydać.
Art. 111. § 1. Warunkiem odpowiedzialności za czyn popełniony za granicą jest
uznanie takiego czynu za przestępstwo również przez ustawę obowiązującą w
miejscu jego popełnienia.
§ 2. Jeżeli zachodzą różnice między ustawą polską a ustawą obowiązującą w
miejscu popełnienia czynu, stosując ustawę polską, sąd może uwzględnić te
różnice na korzyść sprawcy.
§ 3. Warunek przewidziany w § 1 nie ma zastosowania do polskiego funkcjonariusza
publicznego, który pełniąc służbę za granicą popełnił tam przestępstwo w związku
z wykonywaniem swoich funkcji, ani do osoby, która popełniła przestępstwo w
miejscu nie podlegającym żadnej władzy państwowej.
Art. 112. (12) Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia
czynu zabronionego, ustawę karną polską stosuje się do obywatela polskiego oraz
cudzoziemca w razie popełnienia:
1) przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu wewnętrznemu lub zewnętrznemu
Rzeczypospolitej Polskiej,
2) przestępstwa przeciwko polskim urzędom lub funkcjonariuszom publicznym,
3) przestępstwa przeciwko istotnym polskim interesom gospodarczym,
4) przestępstwa fałszywych zeznań złożonych wobec urzędu polskiego,
5) przestępstwa, z którego została osiągnięta, chociażby pośrednio, korzyść
majątkowa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 113. Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia
przestępstwa, ustawę karną polską stosuje się do obywatela polskiego oraz
cudzoziemca, którego nie postanowiono wydać, w razie popełnienia przez niego za
granicą przestępstwa, do którego ścigania Rzeczpospolita Polska jest zobowiązana
na mocy umów międzynarodowych.
Art. 114. § 1. (13) Orzeczenie zapadłe za granicą nie stanowi przeszkody do
wszczęcia lub prowadzenia postępowania karnego o ten sam czyn zabroniony przed
sądem polskim.
§ 2. Sąd zalicza na poczet orzeczonej kary okres rzeczywistego pozbawienia
wolności za granicą oraz wykonywaną tam karę, uwzględniając różnice zachodzące
między tymi karami.
§ 3. (14) Przepisu § 1 nie stosuje się:
1) jeżeli wyrok skazujący zapadły za granicą został przejęty do wykonania na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również wtedy, gdy orzeczenie zapadłe
za granicą dotyczy przestępstwa, w związku z którym nastąpiło przekazanie
ścigania lub wydanie sprawcy z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
2) do orzeczeń międzynarodowych trybunałów karnych działających na podstawie
wiążącego Rzeczpospolitą Polską prawa międzynarodowego,
3) do orzeczeń sądów państw obcych, jeżeli wynika to z wiążącej Rzeczpospolitą
Polską umowy międzynarodowej.
§ 4. Jeżeli nastąpiło przejęcie obywatela polskiego, skazanego prawomocnie przez
sąd obcego państwa, do wykonania wyroku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
sąd określa według polskiego prawa kwalifikację prawną czynu oraz podlegającą
wykonaniu karę lub inny środek przewidziany w tej ustawie; podstawę określenia
kary lub środka podlegającego wykonaniu stanowi wyrok wydany przez sąd państwa
obcego, kara grożąca za taki czyn w polskim prawie, okres rzeczywistego
pozbawienia wolności za granicą oraz wykonana tam kara lub inny środek, z
uwzględnieniem różnic na korzyść skazanego. | |
|
