|
| |
Kodeks karny
 |
Rozdział XI. Przedawnienie
|
Art. 101. § 1. Karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia
upłynęło lat:
1) 30 - gdy czyn stanowi zbrodnię zabójstwa,
2) 20 - gdy czyn stanowi inną zbrodnię,
3) 10 - gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności
przekraczającą 3 lata,
4) 5 - gdy czyn jest zagrożony karą pozbawienia wolności nie przekraczającą 3
lat,
5) 3 - gdy czyn jest zagrożony karą ograniczenia wolności lub grzywną.
§ 2. Karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem
roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa,
nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.
§ 3. W wypadkach przewidzianych w § 1 lub 2, jeżeli dokonanie przestępstwa
zależy od nastąpienia określonego w ustawie skutku, bieg przedawnienia
rozpoczyna się od czasu, gdy skutek nastąpił.
Art. 102. Jeżeli w okresie przewidzianym w art. 101 wszczęto postępowanie
przeciwko osobie, karalność popełnionego przez nią przestępstwa ustaje z upływem
5 lat od zakończenia tego okresu.
Art. 103. § 1. Nie można wykonać kary, jeżeli od uprawomocnienia się wyroku
skazującego upłynęło lat:
1) 30 - w razie skazania na karę pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat albo
karę surowszą,
2) 15 - w razie skazania na karę pozbawienia wolności nie przekraczającą 5 lat,
3) 10 - w razie skazania na inną karę.
§ 2. Przepis § 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio do środków karnych wymienionych w
art. 39 pkt 1-4 oraz 6 i 7; przepis § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do środka
karnego wymienionego w art. 39 pkt 5.
Art. 104. § 1. Przedawnienie nie biegnie, jeżeli przepis ustawy nie pozwala na
wszczęcie lub dalsze prowadzenie postępowania karnego; nie dotyczy to jednak
braku wniosku albo oskarżenia prywatnego.
§ 2. Przedawnienie w stosunku do przestępstw określonych w art. 144, art. 145 §
2 lub 3, art. 338 § 1 lub 2 oraz w art. 339 biegnie od chwili uczynienia zadość
obowiązkowi albo od chwili, w której na sprawcy obowiązek przestał ciążyć.
Art. 105. § 1. Przepisów art. 101-103 nie stosuje się do zbrodni przeciwko
pokojowi, ludzkości i przestępstw wojennych.
§ 2. Przepisów art. 101-103 nie stosuje się również do umyślnego przestępstwa:
zabójstwa, ciężkiego uszkodzenia ciała, ciężkiego uszczerbku na zdrowiu lub
pozbawienia wolności łączonego ze szczególnym udręczeniem, popełnionego przez
funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. | |
|
