|
| |
Kodeks karny
 |
Rozdział X. Środki zabezpieczające
|
Art. 93. Sąd może
orzec przewidziany w tym rozdziale środek zabezpieczający związany z
umieszczeniem w zakładzie zamkniętym tylko wtedy, gdy jest to niezbędne, aby
zapobiec ponownemu popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego związanego z
jego chorobą psychiczną, upośledzeniem umysłowym lub uzależnieniem od alkoholu
lub innego środka odurzającego; przed orzeczeniem tego środka sąd wysłuchuje
lekarzy psychiatrów oraz psychologa.
Art. 94. § 1. Jeżeli sprawca, w stanie niepoczytalności określonej w art. 31 §
1, popełnił czyn zabroniony o znacznej społecznej szkodliwości i zachodzi
wysokie prawdopodobieństwo, że popełni taki czyn ponownie, sąd orzeka
umieszczenie sprawcy w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym.
§ 2. Czasu pobytu w zakładzie nie określa się z góry; sąd orzeka zwolnienie
sprawcy, jeżeli jego dalsze pozostawanie w zakładzie nie jest konieczne.
§ 3. Sąd może zarządzić ponowne umieszczenie sprawcy określonego w § 1 w
odpowiednim zakładzie psychiatrycznym, jeżeli przemawiają za tym okoliczności
wymienione w § 1 lub w art. 93; zarządzenie nie może być wydane po upływie 5 lat
od zwolnienia z zakładu.
Art. 95. § 1. Skazując sprawcę na karę pozbawienia wolności bez warunkowego
zawieszenia jej wykonania za przestępstwo popełnione w stanie ograniczonej
poczytalności określonej w art. 31 § 2, sąd może orzec umieszczenie sprawcy w
zakładzie karnym, w którym stosuje się szczególne środki lecznicze lub
rehabilitacyjne.
§ 2. Jeżeli wyniki leczenia lub rehabilitacji za tym przemawiają, sąd może
sprawcę określonego w § 1, skazanego na karę nie przekraczającą 3 lat
pozbawienia wolności, warunkowo zwolnić na zasadach określonych w art. 77-82,
bez ograniczeń wynikających z art. 78 § 1 lub 2; dozór jest obowiązkowy.
Art. 96. § 1. Skazując sprawcę na karę pozbawienia wolności bez warunkowego
zawieszenia jej wykonania za przestępstwo popełnione w związku z uzależnieniem
od alkoholu lub innego środka odurzającego, sąd może orzec umieszczenie sprawcy
w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego, jeżeli zachodzi wysokie
prawdopodobieństwo ponownego popełnienia przestępstwa związanego z tym
uzależnieniem.
§ 2. Środka określonego w § 1 nie orzeka się, jeżeli sprawcę skazano na karę
pozbawienia wolności przekraczającą 2 lata.
§ 3. Czasu pobytu w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego nie określa się z
góry; nie może on trwać krócej niż 3 miesiące i dłużej niż 2 lata. O zwolnieniu
z zakładu rozstrzyga sąd na podstawie wyników leczenia, po zapoznaniu się z
opinią prowadzącego leczenie.
§ 4. Na poczet kary sąd zalicza okres pobytu skazanego w zakładzie, o którym
mowa w § 1.
Art. 97. § 1. W zależności od postępów leczenia sprawcy określonego w art. 96 §
1 sąd może go skierować, na okres próby od 6 miesięcy do lat 2, na leczenie
ambulatoryjne lub rehabilitację w placówce leczniczo-rehabilitacyjnej, oddając
go równocześnie pod dozór kuratora lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia,
instytucji albo organizacji społecznej, do której działalności należy troska o
wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub pomoc skazanym.
§ 2. Sąd może zarządzić ponowne umieszczenie skazanego w zamkniętym zakładzie
leczenia odwykowego albo w zakładzie karnym, jeżeli skazany w okresie próby
uchyla się od poddania się leczeniu lub rehabilitacji albo popełnia przestępstwo
lub rażąco narusza porządek prawny albo regulamin placówki
leczniczo-rehabilitacyjnej.
§ 3. Jeżeli w okresie próby i w ciągu dalszych 6 miesięcy nie zarządzono
ponownego umieszczenia skazanego w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego albo
w zakładzie karnym, karę uważa się za odbytą z upływem okresu próby.
Art. 98. Jeżeli wyniki leczenia, o których mowa w art. 96 § 3, za tym
przemawiają, sąd warunkowo zwalnia skazanego z pozostałej do odbycia reszty kary
na zasadach określonych w art. 77-82, bez ograniczeń wynikających z art. 78 § 1
lub 2; dozór jest obowiązkowy.
Art. 99. § 1. Jeżeli sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie
niepoczytalności określonej w art. 31 § 1, sąd może orzec tytułem środka
zabezpieczającego zakazy wymienione w art. 39 pkt 2 lub 3, jeżeli jest to
konieczne ze względu na ochronę porządku prawnego oraz przepadek wymieniony w
art. 39 pkt 4.
§ 2. Wymienione w § 1 zakazy orzeka się bez określenia terminu; sąd uchyla
zakaz, jeżeli ustały przyczyny jego orzeczenia.
Art. 100. Jeżeli społeczna szkodliwość czynu jest znikoma, a także w razie
warunkowego umorzenia postępowania albo stwierdzenia, że zachodzi okoliczność
wyłączająca ukaranie sprawcy czynu zabronionego, sąd może orzec przepadek
wymieniony w art. 39 pkt 4. | |
|
